( 57 ) ص 54 س 20 ، حسنآباد : از قراء ناحيهء بالا رودبار الموت است . مطابق نوشتهء دكتر تقى بهرامى ( فرهنگ روستايى يا دائرة المعارف فلاحتى ، 1316 - 1317 ج 3 ، ص 884 ) حسنآباد مركز دهستان الموت بوده است .
( 58 ) ص 58 س 7 ، شيرهكوه : يا شيركوه در كتاب مجمل ، مقصود آبادى است نه كوه .
شيركوه جزء " فيشان ناحيه يا تركان فيشان الموت است . جمعيّت اين آبادى در سال 1328 ش 12 نفر بوده است ( فرهنگ جغرافيائى ايران ج 1 ) . در سال 1355 ش چهار خانوار ( - 21 نفر ) در اينجا زندگى مىكردهاند . بد نيست بدانيم شيركوه نامى است تاريخى كه در متون قرن هفتم و هشتم فراوان ديده مىشود ( تاريخ جهانگشا ، ج 3 ص 255 ، زبدة التواريخ كاشانى ، ص 192 ، 223 ، جامع التواريخ رشيد الدّين فضل اللّه ، ص 183 ) . منطقه شيركوه ( - آبادى ، كوه و درّه ) در قسمت غربى ناحيهء الموت واقع است كه در درّه شيركوه دو شعبهء اصلى رود شاهرود يعنى آب الموت از طرف شمال و آب طالقان از طرف جنوب با يكديگر تلاقى مىنمايند و از آن ببعد رود حقيقى " شاهرود " تشكيل مىيابد . پل معروف شيركوه نيز در اين منطقه ، مقابل آبادى بادشت قرار دارد .
( 59 ) ص 58 س 26 ، سيالان : در اينجا مقصود آبادى نيست ، بلكه مرتع كوه عظيم سيالان است كه در تاريخ جهانگشاى جوينى ( ج 3 ص 261 ) از آن چنين ياد مىشود : " . . . و يسوردهم اين ماه را با لشكرهاى مغول و تازيك در رودبار الموت آمدند و سپاهيان و فدائيان ركن الدّين نيز بر سر سيالانكوه ( سالانكوه ) بر بالاى الموت جمعيّت ساختند و لشكر مغول نيز از شيب عزم بالا كردند و مصافى عظيم كرد و چون سر كوه استوار بود و مرد بسيار لشكر مغول از آنجا بازگشت " .
مرحوم علّامه قزوينى در حاشيه توضيح مىدهد كه " بظنّ قوى مراد سيالانكوه است كه نام كوهى است در ناحيهء شمالى كوهستان الموت در جنوب شرقى كوه
مجمل رشوند ( فارسى ) — صفحة 227
مساهمون: محمد على خان رشوند
ص٢٢٧