( 50 ) ص 46 س 9 ، بادشت : قديمترين مأخذى كه نام اين آبادى در آن آمده ، كتاب تاريخ گيلان و ديلمستان مير ظهير الدين مرعشى است كه در وقايع سال 880 ه ق ( ص 386 ) آورده است : " شاهزاده اعلى سلطانى ( - كارگيا سلطان محمد ) به باغ موضعى كه مشهور است به بادشت ، مضرب خيام اقبال ساختند . . . " ، دكتر ستوده در پاورقى اين كتاب توضيح مىدهد : " هنوز اهالى بادشت مىگويند نام اين محل باغ دشت است و باغبهشت حسن صبّاح اينجا بوده است . عبارت مير ظهير الدين كوتاه ولى گويا است ، مىگويد : سلطان محمد به باغ ، محل و دهى كه اكنون به بادشت مشهور است ، رفت . در كتاب مجمل ( تحرير سال 1271 - 1277 ق ) چهار بار نام قريهء بادشت ( نه باغدشت ) آمده كه از قراء رودبار است و بادشت و قريهء كوشگ و قريهء اسطلبر را جزو محال و ابواب جمع ميرزا نصير ( داماد محمد على خان ) دانسته است . در كتابچهء " دهات خالصه و موقوفات و املاك انتقالى تا 1296 ه ق " صفحهء 154 نيز نام اين آبادى ، بادشت است و جزء قراء رودبار ( نه الموت ) به حساب آمده . در كتابچه " دستورالعمل دار السلطنة قزوين " زمان حكمرانى عضد الدوله ، اودئيل ( ص 50 ) نام آن ، بادشت است و جزء تيول آقا رضاى قزوينى است . در نوشتهء كربلائى جلال الموتى ( تحرير 1338 قمرى - 1298 شمسى ) " بادشت رودبار " آمده . در كتاب " سفرى به ديار الموت ، لرستان و ايلام " استارك ( تحرير 1931 م ) نيز بادشت است . در تعليقات جهانگشاى جوينى ( تحرير 1355 ه ق ) بادشت از قراء رودبار است . در كتابهاى متأخر ( فرهنگ جغرافيائى ايران ، ج 1 ، 1328 ش ) و فرهنگ آباديهاى كشور ج 22 ، 1355 ش ) باغدشت ضبط شده است .
( 51 ) ص 46 س 22 ، زلزلهاى واقع شد : همانطور كه در متن اشاره شده زمان وقوع اين زلزله ، هفتم محرم سال 1271 ه ق برابر سپتامبر 1854 م ) است كه از جهت مطالعه در زلزلههاى تاريخى شهرستان قزوين حائز اهميّت است . محمد على
مجمل رشوند ( فارسى ) — صفحة 224
مساهمون: محمد على خان رشوند
ص٢٢٤