است كه علم آن نزد خداوند متعال است ، و او به انبيا القاء و تعليم مىفرمايد ، يا اين كه علاوه بر انبيا ، به اوصيا و اوليا نيز كه آنان را از ميان بندگانش اختيار مىكند و برمىگزيند ، هر گاه كه حكمتش اقتضا كند تعليم و تلقين مىفرمايد ، و نيز هر گاه حكمتش به گونهء ديگرى اقتضا كند ، آن معلومات را از ايشان محجوب مىگرداند .
اين است وجه جمع ميان قائل شدن به وقف لازم بر سر عبارت
. . . وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ . . .
« 1 » از يك سو ، و اعتقاد به مدلول آيهء شريفه :
لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ
« 2 » از سوى ديگر ، توضيح اين كه « راسخون فى العلم » تأويل قرآن را كه از مقولهء علم غيب است ، نمىدانند ، بلكه تنها به آن ايمان دارند :
. . . يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا . . .
« 3 » ؛ امّا ، در عين حال ، چون در زمرهء : « مطهّرون » اند ، تأويل قرآن را با تعليم خداوند متعال فرا مىگيرند و مىدانند ؛ چنان كه علّامه طباطبايى رحمه اللّه نيز خود به اين مطلب اشاره كردهاند .
اهل بيت عليهم السّلام به علم « همهء » تفسير قرآن ، تسلّط دارند ، و وقتى كه قرار است اين جنبه از علم از مقولهء امور غيبى باشد كه خداوند متعال به آنان تعليم فرموده است ، اين اختصاص يك امر طبيعى است .
كما اين كه ، در عين حال ، با مردم و دانشمندان نيز در راستاى علم به ظواهر قرآن كريم سهيماند ، و بلكه اهل بيت عليهم السّلام خود يكى از ضوابط و موازين مهم در جهت حصول اين معرفت عمومى براى مردماند .
هامش
( 1 ) آل عمران / 7
( 2 ) واقعه / 79
( 3 ) آل عمران / 7