من الحقّ الّا بعدا ، انّ دين الله لا يصاب بالقياس » « 1 » يعنى : « اصحاب قياس خواستند از طريق قياس به « علم » برسند و در نتيجه هر چه بيشتر رفتند ، بيشتر از حق دور شدند . دين خدا را نمىتوان از راه قياس دريافت » .
اهل بيت عليهم السّلام تأكيد دارند بر اين كه « حلال محمّد حلال الى يوم القيامة ، و حرامه حرام الى يوم القيامة » . روى اين حساب ، ناگزير بايد تمامى حلال و حرامهاى شريعت مقدّسهء اسلام از جانب رسول الله صلّى اللّه عليه و آله بيان و تعريف شده باشند .
شيخ كلينى قدّس سرّه به سند معتبر از زراره آورده است كه گفت :
از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام راجع به حلال و حرام پرسيدم ؛ فرمودند : « حلال محمّد حلال ابدا الى يوم القيامة ، و حرامه حرام ابدا الى يوم القيامة ، لا يكون غيره و لا يجىء غيره » يعنى : « جز حلال و حرامهاى محمّدى نخواهد بود و نخواهد آمد » .
زراره گويد : آن حضرت افزودند : على عليه السّلام فرمود : « ما احد ابتدع بدعة الّا ترك بها سنّة » يعنى : « هيچ كس بدعتى در دين خدا ننهاد مگر آن كه بر اثر آن بدعت ، سنّتى را وانهاد » .
مبناى چهارم ، قرآن از هر عصر و زمانى سخن مىگويد
قرآن كريم « حىّ لا يموت » است . زندهاى است كه مرگ ندارد . احكام و امثال و مفاهيم قرآن در همهء دورانها و زمانها جريان دارد . قرآن هر چند در يك عصر معيّن نازل شده ، و به كارسازى مسايل و رويدادهاى بخصوصى پرداخته است ، و در داستانها يا سرگذشت حوادث عصر رسالت و تحوّلات آن يعنى اسباب نزول ، دربارهء اشخاص معيّنى از دورانهاى گذشته يا دوران نزول قرآن ، سخن گفته است ، و با اين عملكرد ، يك پايگاه بشرى نيرومند
هامش
( 1 ) همان ، 1 / 57 ، ح 14 ؛ 1 / 238 ، ح 1 ؛ 1 / 241 ، ح 5 - 7 .