( * * ) 1222 / 1807 مصطفى چهارم ابن عبد الحميد اول
( * * ) 1223 / 1808 محمود دوم ابن عبد الحميد اول
( * * ) 1255 / 1839 عبد المجيد اول ابن محمود دوم
( * * ) 1277 / 1861 عبد العزيز بن محمود دوم
( * * ) 1293 / 1876 مراد چهارم ابن عبد المجيد اول
( * * ) 1293 / 1876 عبد الحميد دوم ابن عبد المجيد اول
( * * ) 1327 / 1909 محمد پنجم رشاد بن عبد المجيد اول
( * * ) 1336 / 1918 محمد ششم وحيد الدين بن عبد المجيد اول ، آخرين سلطان
1341 - 1342 / 1922 - 1924 عبد المجيد دوم عبد العزيز ، فقط به عنوان خليفه
1342 / 1924 دولت جمهورى مصطفى كمال
آغاز كار عثمانىها در هالهاى از افسانه و داستان پوشيده شده و قبل از 700 / 1300 اطلاعات تاريخى استوار در باب آنها اندك است . اكنون از روى شواهد سكهاى معلوم گشته است كه ارطغرل واقعا وجود داشته اما نام عثمان كه سلسله اسم خود را از آن گرفته است ، گويا به علت اعتبار نام سومين خليفه از خلفاى راشدين ( بنگريد به شمارهء 1 ) به جاى يك نام تركى اصلى كه تلفظى شبيه اتمان داشته اتخاذ شده است . بنابر روايتى ، اصل اين خانواده به طايفهء قايى از تركان اوغوز ( غز ) مىرسد و آنان رهبرى گروهى از اين بيابانگردان چادرنشين را به آسياى صغير داشتهاند . اصل و منشأ آنها هرچه مىخواهد باشد ، آنها آشكارا جزيى از موج بزرگ تركمانانى بودهاند كه از مشرق فرارسيدند و بيزانسيان را عقب راندند . عثمانيها وابستگى نيمبندى با سلجوقيان روم قونيه داشتند ، اما بيدار شدن ايلخانيان مغول در آناطوليا و زوال بعدى سلجوقيان در طى قرن هفتم / سيزدهم تركمانان را مجبور ساخت كه به مغرب و به سوى سرزمينهاى باقيماندهء بيزانسىها در شمالغربى آناطوليا كه بر اثر تصرف قسطنطنيه به وسيله مملكت لاتينى اورشليم ، به صورت تأسفبارى دچار ضعف و زبونى شده بودند ، پيش روند . يك نظريهء قديمى كه متضمن آراء دانشمند اطريشى پاول ويتك است ، بر آن بود كه عثمانيها كه سرزمينهايشان در بيثونياى قديم ( ولايت خداوندگار عثمانيها در دورهء بعد ) بود از نقشى كه به عنوان غازيان مرزى در آنجا داشتند تحركى پيدا كردند ، و اين پويايى فوقالعاده و شور و حميتشان براى اشاعهء دين اسلام به آنها توانايى داد كه سرانجام بر
سلسله هاى اسلامى جديد : راهنماى گاهشمارى و تبارشناسى ( فارسى ) — صفحة 461
مساهمون: كليفورد ادموند باسورث
ص٤٦١