بنگش ، بنو در نظر آمد ، جاى هموارى واقع شده ، شمالى او كوهستان بنگشن و نغر است ، رود بنگش از بنومى برايد به اين آب معمور است ، جنوبى او چو پاره و آب سند است ، شرقى او دينكوت است و غربى او دشت كه دارو تاك ( ظاهرا دور به دو فتحه ) هم ميگويند . از قبايل افغانان كرانى و سور و عيسى خيل و نيازى اين ولايت را مىكارند ( ص 94 ) توضيح : نام نغر در عهد سلطان مسعود از طرف بيهقى نيز ذكر شده ( ص 659 ) كه امير محمد در آن محبوس بود ، و اين قلعه بقول ياقوت شهرى بود در بلاد سند كه بين آن و غزنين شش روزه مسافه بود .
( 78 ) عين الدين بيجاپورى
در تعليق 48 مختصرى درباره ملحقات طبقات ناصرى نوشته آمد .
مؤلف اين كتاب شيخ ابو العون عين الدين جنيدى دهلوى ثم بيجاپورى معروف به خزانة العلم است ، كه در دهلى بسال 706 ه تولد يافت و در آنجا پرورش ديد ، بعد از ان به دولت آباد آمد ، و از شيخ علاء الدين حسينى جيورى و شيخ شمس الدين محمد دامغانى درس خواند ، و با شيخ منهاج الدين تميمى انصارى صحبت نمود ، و بسا از علما ازو درس خواندند ، و از اكابر دانشمندان عصر خود شمرده مىشد .
وى در سنه 737 ه به عين آباد سكر ( به تشديد كاف ) آمد ، و از آنجا به بيجاپور در سنه 773 ه سكونت گزيد ، و تا آخر عمر به تدريس اشتغال ورزيد .
شيخ حسين بن محمود شيرازى ، و شيخ محمد بن يوسف حسينى دهلوى و جمع كثير مشايخ ازو علم فرا گرفتند ، مصنفات او را صاحب الروضه ( 132 ) جلد شمرده است ، كه مشهورتر آن ملحقات در تاريخ و طور الابرار و كتاب الانساب و تاريخ الاولياى هند است . از اشعار اوست :
تا تو نهرسى بشيخ با حق نرسى * زيرا كه ميان شيخ و حق نيست دوئى
بتاريخ 27 جمادى الاخرى سنه 795 ه در بيجاپور در گذشت ، و همانجا مدفون است .
( نزهة الخواطر 2 / 99 ، از عبد الحى حسينى لكهنوى ، طبع حيدر آباد كن 1931 م به حوالهء روضة الاولياء ، يا تاريخ اولياى بيجاپور از محمد ابراهيم كه نسخهء خطى آن در كتب خانهء آصفيه دكن موجود است )