هر روز چند بار مرا از فراق خود * از عقل مىستاند و بيهوش مىكند
بر كس مباد آنكه برين سوخته جگر * آن عارض و كلالهء شبوش مىكند
گويم ز جور هجرش فريادها كنم * بازم اميد وصلش خاموش مىكند
ناكام بين كه از بن دندان همى كنم * هر بد كه بر من آن رخ نيكوش مىكند
هر ساعتى كه ياد غمش مىكند دلم * روزم سيه ز نو ربنا گوش مىكند
چشمم سپيد كرد ز زلف سياه خود * روزم سيه زنور بناگوش مىكند [ ( 1 ) ]
( 54 ) تينگو يا تاينگو طراز
در طبقه 16 ذكر العاشر ( ص 308 ج 1 ) بانيكو طراز مطابق ضبط نسخه خطى طبع شده ، ولى اصلا تينگو يا تاينگو است كه طراز شهرى بود در اقصاى ثغور تركستان آن سوى سيحون نزديك اسبيجاب ( ياقوت و هفت اقليم ) اما تاينگو از امراى بزرگ قرا خطائيان بود كه بدست خوارزمشاه در جنگ بزرگ طراز در 607 ه اسير و بعد از ان در آب انداخته شد ( جهانگشاى جوينى ) و قاضى شمس الدين منصور بن محمود الاوزجندى را در مدح تينگو قصيدهء مشهوريست كه مطلع آن اينست :
برخيز كه شمعست و شرابست و من و تو * آواز خروس سحرى خاست زهر سو
و در مقطع آن گويد :
بستند كمرها و گشادند سراغج * ميران خطا جمله بفرمان تينگو [ ( 2 ) ]
در لباب الالباب تاينگو طراز هم مضبوط است . ( ص 112 ج 1 ) بقول محمود كاشغرى تيانكو در اصل لغت تركى بمعنى حاجب بود ( ديوان لغات الترك 3 / 281 )
هامش
[ ( 1 ) ] لباب الالباب ج 2 ص 296
[ ( 2 ) ] لباب ج 1 ص 166