قشيرى گاه بمناسبت از احوال خود در ابتداء سلوك حكايتى مىآورد و از آنجا تا حدّى زندگانى و احوال باطنى او در اوان سلوك روشن مىگردد .
اين رساله جزو مجموعهايست از آثار صوفيّه از قبيل نجم الدّين كبرى و مجد الدّين بغدادى و عين القضاة و ابو يعقوب يوسف بن ايّوب همدانى و نيز نصيحة الملوك و تحفة الملوك از محمّد غزالى و قصائد عطّار و مجموعهء رباعيات اوحد الدّين حامد بن ابى الفخر كرمانى كه همهء آنها به سال 706 نوشته شده و محفوظست در كتابخانهء ابا صوفيا به شمارهء ( 2910 ) و نسخهء عكسى آن نزد نگارنده موجود است .
4 - رسالهء قشيريّه ، نامه يا پيامى است كه قشيرى آن را به صوفيان شهرهاى اسلام فرستاده و شروع به تهيّهء آن در سال 437 و پايان آن در اوائل سال 438 و علّت نوشتن آن ظهور فساد در طريقت و انحراف صوفى نمايان از آداب و سنن مشايخ پيشين و ظهور مدّعيان دور از حقيقت و دروغين بوده و مصنّف در مقدّمه ، اين مطلب را از روى سوز و گداز شرح داده است .
اين كتاب روىهمرفته مشتمل بر دو فصل و پنجاه و چهار باب است ، فصل اوّل در بيان عقايد صوفيان است در مسائل اصول ، كه از ميانهء آنها به مسئلهء توحيد و صفات بيشتر توجّه شده و نظر قشيرى آن بوده است كه موافقت نظر مشايخ صوفيّه را با عقايد اشعرى باثبات برساند و فصل دوم نتيجه و خلاصه مانندى است از فصل اوّل ، اين دو فصل در ترجمهء فارسى بعنوان يك باب ( باب اوّل ) درآمده است .
پس ازين دو فصل بابى است مخصوص بشرح احوال و نقل اقوال مشايخ صوفيّه از ابراهيم بن ادهم ( متوفّى 162 ) تا ابو عبد اللّه احمد بن عطاء رودبارى ، ( متوفّى 369 ) و مجموعا شرح حال هشتاد و سه تن را با مختصرى در زندگى و تاريخ وفاتشان ذكر مىكند و سپس چند حكايت و سخن از گفتهء آنها مىآورد ، غالب مطالب اين باب را از طبقات الصوفيّهء استادش ابو عبد الرّحمن سلمى استفاده كرده و تا آنجا كه توانسته باختصار كوشيده است .
رساله قشيريه ( فارسى ) — صفحة مقدمهء مصحح 68
مساهمون: ابو القاسم عبد الكريم القشيري
صمقدمهء مصحح ٦٨