استاد امام گويد [ رحمه اللّه « 1 » ] بر زبان « 2 » علما ، معرفت علم بود [ و همه علم معرفت بود « 3 » ] و هركه به خداى [ عزّ و جلّ « 1 » ] عالم بود عارف بود و هركه عارف بود عالم بود و به نزديك اين گروه « 4 » معرفت صفت آنكس بود كه خداى را « 5 » بشناسد باسماء و صفات او [ پس صدق در معاملت با خداى تعالى بجاى آرد ] پس [ از ] خويهاى بد دست بدارد « 6 » پس دائم بر درگاه بود و بدل هميشه « 7 » معتكف بود تا از خداى بهره يابد [ ازو بجميل اقبال او « 1 » ] و در همه كارها با خداى صدق ورزد « 8 » و از انديشههاء نفس و خاطرهاى بد « 9 » بپرهيزد و با خاطرى كه او را به غير خداى « 10 » خواند آرام نگيرد چون با خلق بيگانه گردد « 11 » و از آفات نفس بيزار شود « 12 » و از آرام و نگرستن بهآنچه او را از خداى بازدارد « 13 » ببرد و دائم [ بسرّ ] با خداى مناجات همىكند [ و بهر لحظتى رجوع با وى كند « 1 » ] و محدّث بود از قبل حق بشناخت « 14 » اسرار او « 15 » و بر آنچه مىرود برو « 16 » از تصرّف قدرت [ آن هنگام ]
هامش
( 1 ) - مب : ندارد .
( 2 ) - مب : كى به زبان .
( 3 ) - مب : نبود . مطابق متن عربى اصلاح شد .
( 4 ) - مب : و نزديك اين قوم .
( 5 ) - مب : حق را سبحانه و تعالى .
( 6 ) - مب : دور شود .
( 7 ) - مب : و همه .
( 8 ) - مب : تعالى بصدق رود .
( 9 ) - مب : و از انديشههاء بد و نفس .
( 10 ) - مب : با غيرى .
( 11 ) - مب : شود .
( 12 ) - مب : ببرد .
( 13 ) - مب : و از مساكنات و ملاحظات پاك شود .
( 14 ) - مب : بمعرفت .
( 15 ) - مب : وى .
( 16 ) - مب : بر وى همىرود .