زين زربفت و مرصع به فيروزه و ياقوت و دودست ديگر زربفت و باقى از مخمل مليله دوزى به ايشان بخشيد .
شاه عباس آنتونى شرلى را « ميرزا » به معناى « امير زاده » لقب داده بود و او را ميرزا آنتونيو مىخواند . آنتونيو در طى شش ماه اقامت در اصفهان ، به همراهى اللّه وردى خان سپهسالار ايران ، عدهاى از سربازان ايرانى را با فنون جديد جنگ و كاربرد سلاحهاى آتشين و تهيهء توپهاى نيرومند آشنا كرد . اين اقدامات كه در جهت نيرومندى ارتش ايران انجام مىگرفت موجب مسرت تمام خاطر شاه عباس بود و آن پادشاه به پاس اين خدمات آنتونيو را برادر خطاب مىكرد و او را عزيز مىشمرد .
چندى بعد آنتونيو ، كه سخت در انديشهء ايجاد اتحاد سياسى ايران با اروپا بر ضد عثمانيان بود ، به شاه عباس پيشنهاد نمود كه او را به عنوان سفارت به دربارهاى اروپا بفرستد .
شاه عباس نيز حسينعلى بيك بيات از بزرگان دربار خويش را بدين سمت برگزيد و آنتونيو را نيز مأمور كرد كه همراه وى به اروپا عزيمت كند .
سر آنتونى شرلى ، با آن كه در حقيقت سمت راهنماى هيئت سياسى ايران را داشت ، ولى از لحاظ مقام كمتر از سفير نبود و شاه صفوى به دو نيز اعتبار نامههاى مخصوص داد و او را نزد سلاطين اروپا و پاپ و شوراى جمهورى و نيز فرستادهء خويش معرفى كرد . اما همين امر موجب شد كه بين حسينعلى بيك و آنتونيو شرلى نقار عظيمى ايجاد شود و كار به رسوائى كشد . توضيح آن كه هيئت سفارت روز پنجشنبه پانزدهم ذى الحجه سال 1007 ه . ق ( 9 ژوئيه 1599 م . ) از اصفهان حركت كرد و شاه عباس خود تا دولت آباد سفيران خويش را بدرقه نمود و در آن جا مهر طلاى خود را به سر آنتونى داد و گفت « برادر هر چه را كه تو مهر كنى ، گرچه به قدر سلطنت من ارزش داشته باشد ، قبول دارم . »
آنتونى و حسينعلى بيك ، پس از عبور از كاشان و قم و ساوه و قزوين ، به گيلان و از آنجا با كشتى به روسيه رفتند . و تقريبا شش ماه پس از حركت از اصفهان به مسكو رسيدند .
شاه عباس ( مجموعه اسناد و مكاتبات تاريخى همراه با يادداشتهاى تفصيلى ) ( فارسى ) — صفحة 226
مساهمون: عبد الحسين نوائى
ص٢٢٦