علم بركشيدن ( 437 ) : كنايه از نصب كردن علم .
عمارى ( 4026 ) : آنچه بر پشت فيل يا اشتر نهند و در آن نشينند ، محمل .
عميم ( 4111 ) : تمام و همه را فراگيرنده .
عنّاب ( 3070 ) : درختى خاردار كه چوب آن سرخ رنگ است .
عنان تافتن ( 3422 ) : برگشتن و رجعت كردن .
عنبر ( سرشت ) ( 3528 ) : مادهاى خوشبو كه در معده و رودهء ماهى عنبر توليد و روى آب دريا جمع مىشود .
عوان ( 3014 ) : سختگيرنده و ظالم و زجركننده .
عيار ( 4326 ) : آنچه نمونهاى براى چيزى را روشن تا با آن مقايسه و برابر شود ، معيار و ترازوى زرسنج .
غازه ( 1527 ) : گلگونه باشد كه زنان به رخ نهند تا سرخ نمايد ، سرخاب .
غجك ( 415 ) : غژك ، كمانچه .
غرين ( 2297 ) : بيشهء شير و نيز صفت شير است ( خشمناك ) .
غربال ( 3917 ) : آلت بيختن كه ظرفى است داراى ديوارهء مدوّر كه عموما از تخته است و ته ظرف داراى سوراخهاى بسيار است . از روده يا ( مفتول و نى ) بافته مىشود .
غرنبش ( 2554 ) : صداى مهيب .
غريو ( 2532 ) : بانگ و غوغا .
غلمان ( 3835 ) : جمع غلام ، خدمتكاران بهشتى به صورت امرد .
فرس ( 3048 ) : اسب .
فرمانگزار ( 937 ) : اجراكنندهء فرمان . مقابل حاكم . ( واضع فرمان ) .
فروهشتن ( 3723 ) : كنار زدن و برگرفتن نقاب و جز آن را .
فسحت ( 4008 ) : گشادگى و فراخى مكان .
فصيل ( 1341 ) : ديوار كوچك درون حصار يا درون بارهء بلد .
فگار ( 3464 ) : خسته ، رنجور .
فلاخن ( 1373 ) : آلت سنگاندازى كه از رسن دوتاه ( پشمى يا ابريشمى ) سازند و بدان سنگ اندازند .
قاب قوسين ( 133 ) : مأخوذ از آيهء قرآن كريم :
ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّى فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى