قبول كرد و در وجه اين رباط كه در قلعهء فهندر است صرف كرد و اين رباط از آن وجه بساخت »
از اين حكايت معلوم مىشود كه جلال الدين ختنى مدّتى نيز بنيابت خواجه شمس الدين صاحبديوان [ شايد در عهد حكومت انكيانو بر فارس از 667 تا 670 يا در عهد سوغنجاق جانشين او از 670 تا 677 ] در شيراز مىزيسته و در همانجا نيز وفات يافته است .
در باب لقب يا نسبت ديگر اين جلال الدين كه در نسخ سمط العلى و در مجمل فصيح خوافى « طرّه » آمده نميتوان اظهار نظر قطعى كرد . در وصاف ( ص 380 ) « طريد » و در تاريخ اولجايتو تأليف ابو القاسم كاشى ( نسخهء پاريس بنقل آقاى دكتر بيانى در حواشى ذيل جامع التواريخ ص 47 ) « طبرى » چاپ شده امّا به علت مغلوط بودن اين دو كتاب بهيچيك از اين دو ضبط اخير نميتوان اطمينان كرد .
ص 92 س 24 - عز الدين كوهكى ، يكى ديگر از پيشكاران خواجه سعد الدين محمد ساوجى است كه ذكر عاقبت او گذشت .
وى خواجه عز الدين ابو منصور محمد بن منصور رازى است از مردم قريهء كوهك يا كوهذ يا كوهه كه هنوز نيز در قسمت بهنام ورامين بفاصلهء نوزده كيلومتر در شمال شهر ورامين بنام قوهه باقيست .
عز الدين كوهكى چنان كه ابن الفوطى در مجمع الآداب نوشته ابتدا در دستگاه سيد فخر الدين حسن ملك رى « 1 » مىزيسته سپس در خدمت خواجه
هامش
( 1 ) - فخر الدين ابو محمد حسن بن محمد بن حسن بن ابى زيد علوى حسينى از بزرگان سادات رى بود و او را اولجايتو با تمام عمارت سلطانيه مأمور ساخت و او باهتمام تمام بانجام آن اشتغال داشت تا آنكه بسال 707 در همان سلطانيه وفات يافت .
مؤلف نزهة القلوب ( ص 53 ) گويد : « رى در فترت مغول به كلى خراب شد و در عهد غزانخان فخر الدين ريى به حكم يرليغ از او اندك عمارتى افزود و جمعى را ساكن گردانيد . »