را بر كافران استوار دارد ) « 1 »
( 1 ) پيامبر هم رسالت خدايش را بمردم رسانيد و به اجراى فرمان او برخاست تا اينكه خداوند او را بجوار رحمت خويش برد و او در تبليغ رسالت سستى و كوتاهى نورزيده بود .
و پس از آنكه خداوند به كوشش او حق را آشكار كرد و شرك را نابود ساخت و قريش را اختصاصى خاص بخشيد و فرمود ( اين قرآن يادى براى تو و قوم تو است ) ولى چون از دنيا رفت ، اعراب دربارهء جانشينى او به اختلاف برخاستند ، قريش به آنها گفتند ، ما از دودمان او و خاندان و دوستان او هستيم و شما شايستهء آن نيستيد كه دربارهء احراز مقام و حق محمد ( ص ) با ما دشمنى ورزيد ، اعراب ، سخن قريش را پذيرفتند و دانستند كه حق و حجت با آنهاست و كسى نبايد به مخالفت آنها برخيزد و بدين جهت ، بدعوتشان پاسخ قبول دادند و تسليم امرشان شدند .
پس از اين ما هم كه از خاندان پيامبريم به همين دليل سزاوارى خود را به قريش ابراز داشتيم ولى آنها بمانند اعراب ، نسبت بما رعايت انصاف نكردند ، آنها بدليل خويشاوندى پيامبر ، امر خلافت را از اعراب گرفتند ولى چون ما كه از خاندان پيامبر و اولياء او هستيم اين حق را خواستيم ، از ما بازگرفتند و با ستم و دشمنى ما بر اجتماع چيرگى يافتند و حق ما را پايمال كردند ، پس ميعاد ما دادگاه الهى است و خداوند دوست و ياور ماست .
( 2 ) واقعا جاى شگفتى است كه گروهى بر ما بتازند و حقى را كه سزاوار آن هستيم از ما بگيرند هر چند كه داراى فضيلت و سابقهاى در اسلام باشند ، ولى ما از اختلاف و ستيز با آنها دست برداشتيم زيرا
هامش
( 1 ) - سورهء يس آيهء 70