و بعد از آن امام حسن براى پذيرفتن بيعت مردم بيرون آمد ) « 1 »
اين سخن كاملا نادرست و از واقعيت بدلايل زير بدور است .
( 1 ) 1 - اين كه نوشته است ، حسن ( ع ) خود را براى خلافت نامزد نكرد و بعد هم به بيعت آنها اعتراض نورزيد واقعيتى ندارد زيرا امام در خطابهاى كه پس از شهادت پدرش ايراد كرد و از او ستايش نمود ، مردم را به بيعت خويش دعوت كرد و آنها را به اطاعت خود برانگيخت و به همين جهت از امتيازات نفسى و برتريهاى دودمان خويش كه فقط انحصار به او و خاندانش دارد سخن گفت و بيان چنين فضائلى پس از گفتارى كه در سوك پدرش ايراد كرده ، جز دعوت به بيعت ، مفهوم ديگرى ندارد و نشانگر ، انگيزش جامعهء اسلامى بقبول خلافتى است كه جز او كسى شايستهء احراز آن نيست .
( 2 ) 2 - و اينكه گفت ، قيس بن سعد مردم را در غياب امام بقبول بيعت دعوت كرد و پس از آن امام حاضر شد و مردم با او بيعت كردند ، سخنى نادرست و اشتباهى آشكار است ، زيرا بيعت پس از سخنرانى امام انجام يافت و پيش از آن وقتى براى اين كار نبود و كسى كه پس از خطابهء امام مردم را دعوت بپذيرش خلافت كرد عبيد اللّه بن عباس بود و نخستين كسى هم كه اين دعوت را پذيرفت چنان كه قبلا گفتيم قيس بن سعد بود متأسفانه مطالبى كه دكتر طه حسين دربارهء امام حسن ( ع ) نوشته بيشترش نادرست و دور از تحقيق است ، او در مسئلهء صلح امام حسن ( ع ) و ساير وقايع روزگار امام بطور سطحى سخن گفته و بدون تحقيق گذشته و رفته است و هرگز به تحقيق نپرداخته و به واقعيت نزديك نشده است و ما به اشتباهات تاريخى و استنتاجات نادرست او در جاى خود اشاره خواهيم كرد
هامش
( 1 ) - على و فرزندانش