حسين ( ع ) نهضت خود را آغاز كرد و قيام مقدس و خونينش عميقترين و حتمىترين نتايج را در سقوط حكومت بنى اميه ببار آورد .
پس صلح حسن ( ع ) و شهادت حسين ( ع ) بر اصول انديشهاى راستين استوار بود و از تعليمات آسمانى پيامبر الهام ميگرفت و اگر صلح حسن و انقلاب حسين نمىبود امروز از اسلام اسمى و از قرآن نامى و رسمى باقى نمىماند ، چنان كه كشاف الغطاء طى مقدمهاى كه بر جلد اول اين كتاب نوشتهاند به اين حقيقت اشاره كرده و چنين گفتهاند :
( 1 ) « همچنانكه بر حسين ( ع ) واجب بود و چارهاى جز اين نداشت كه با طاغوت زمانش بجنگ برخيزد و در اين راه آنچنان بكوشد كه خود و يارانش كشته شوند و خاندانش كه يادگار پيامبر بودند به اسارت روند ، همچنان از لحاظ فن سياست و لزوم پيروزى از جنبهء درستانديشى صرفنظر از فرمان خداوندى و مشيت الهى بر امام حسن ( ع ) هم واجب بود و چارهاى جز اين نداشت كه با فرعون زمانش صلح كند و اگر صلح حسن و شهادت حسين نبود از اسلام اسم و رسمى باقى نمىماند و همهء كوششهاى پيامبر تباه مىشد و خيرها و بركتها و رحمتهائى كه براى مردم از آسمان آورده بود به نابودى ميگرائيد » . بلى ، اگر حسن ( ع ) صلح نميكرد و حسين ( ع ) به انقلاب نمىپرداخت ، اسلام از بين ميرفت و پرچمش در هم پيچيده مىشد زيرا حسن ( ع ) با صلح خود معاويه را رسوا كرد و دشمنى پيشينهدار او را نسبت به اسلام و مسلمين نمايان ساخت و حسين با قربانى شدن جانگدازش حكومت بنى اميه را ساقط كرد و براى هميشه هر ستمگر مستبدى را شكست داد و به هر مصلحى كه بخواهد بر ضد خودكامگى و ستمگرى قيام كند درس فداكارى آموخت .
حياة الإمام الحسن بن على ( ع ) ( زندگانى حسن بن على ع ) ( فارسي ) — صفحة 312
مساهمون: فخر الدين حجازى
ص٣١٢