حتى براى مدتى كوتاه بمعاويه اجازهء حكومت نداد و اين اثربخشترين نمونهء سياست راستين امام بود .
( 1 ) از اين روشنتر ، مسئلهء صراحت امام در ماجراى شوراى شش نفرى است كه امام دعوت عبد الرحمن بن عوف را كه يكى از اعضاى شوراى برگزيدهء عمر بود نپذيرفت ، عبد الرحمن با نهايت التماس مىگفت حاضر است با امام بيعت كند و او را بمقام عظيم خلافت اسلامى برگزيند به شرطى كه امام از روش شيخين ( ابو بكر و عمر ) پيروى كند و سياست آنها را ادامه دهد ولى امام چنين شرطى را نپذيرفت و اعلام داشت كه جز به كتاب خدا و سنت پيامبرش در رهبرى مردم و شئون لازمهء آن رفتار نخواهد كرد در صورتى كه مىتوانست با اين شرط در ابتدا موافقت كند و بعد از آن سرپيچد و سياستش را بر طبق هدفهاى اسلامى اجرا كند و مخالفان حكومت خود را بگيرد و ببندد ولى او از دروغ و نيرنگ پرهيز كرد و در قول و عمل جز بصدق و صراحت نگرائيد .
اسلام همواره به راستى و صراحت فرمان ميدهد و پيروان خود را از هر نيرنگى كه بواقعيت نمىپيوندد و حكومتى راستين پديد نمىآورد بازميدارد چنان كه پيامبر فرمود :
« راستگو باشيد كه راستى شما را به نيكوئى و نيكوئى شما را به بهشت هدايت مىكند و مادام كه انسان راست ميگويد و در جستجوى راستى است خداوند نامش را در شمارهء راستان مينگارد ، از دروغ بپرهيزيد كه دروغ انسان را به گناه و گناه آدمى را به آتش مىافكند و مادام كه انسان دروغ بگويد و به نادرستى گرايد در نزد خداوند نامش در شمار دروغگويان نوشته مىشود » « 1 » .
خاندان پيامبر هم سياست خود را بر اساس راستى و روشنى
هامش
( 1 ) - روايت مسلم