خ خاد : غليواژ ( برهان ) زغن ( حاشيه برهان ) .
خاسر : زيانكار ( آنندراج ) .
خاصگيان : ج خاصگى ، نديم ، نزديك ، مقرب ، مصاحب پادشاه ( دهخدا ) رسالهدار فوج و خزينهدار ( برهان ) .
خاطف : برقى كه چشم را خيره مىكند ( آنندراج ) .
خام : پوست دباغت نكرده ، كمند ، ريسمان بلند ( برهان ) به معناى فوق : ( و به تهمت ريختن خون دلها جسدش را در خام كشيده ( ص 252 ) .
خانهخيز : كوچانيده ، از منزل بركنده ( دهخدا ) .
خانهكوچ : بنهكن ، كوچ دادن از جائى به جائى ديگر با تمام كسان و متعلقات و خانواده و خويشان ( دهخدا ) .
خانيت : خان بودن ( دهخدا ) .
ختان : ختنه ( منتهى الارب ) .
خد : رخساره ( غياث اللغات ) ، رخ ، عذار ، روى ، صورت .
خدمتى : پيشكش ، تحفه ( برهان ) .
خدود : ج خد ، رخسارهها .
خديعت : مكر ، فريب ( منتهى الارب ) .
خذلان : ضعف ، سستى ( نفيسى ) خوارى ، بدبختى ( دهخدا ) .
خربط : بط بزرگ ، غاز فربه و سمين ( نفيسى ) .
خرپشته : پشته بزرگ ، طاق ، ايوان ، خيمه ( معين ) .
خرخشه : بىجا و بىموقع مجادله نمودن و خصومت كردن و قلق و خلجان خاطر ( برهان ) در تركى خرخشه بفتح دوخاء : قارغاش به معنى نزاع ، مجادله و آشوب ( حاشيه برهان ) .
خرسنگ : سنگ بزرگ ناهموار ناتراشيده را گويند كه در ميان راه افتاده ( برهان ) .
خرگاه : جا و محل وسيع ، جاى خوشى ، خيمه بزرگ و سراپرده ( نفيسى ) .
خسايس الناس : مردم زبون و پست .
خستن : مجروح كردن ( نفيسى ) خراشيدن كه موجب مجروح كردن شود ( دهخدا ) .
خشت : نوعى از سلاح باشد و آن نيزهاى كوچك است كه در ميان آن حلقهاى از ريسمان يا ابريشم بافته بسته باشند ، انگشت سبابه را در آن حلقه كرده به جانب خصم اندازند . ( برهان ) .
خشيت : ترس ، خوف ، بيم ، هراس منسوب به عظمت و مهابت ( دهخدا ) .
خصب : فراخى حال ، فراخى سال ، بسيارى نبات ( نفيسى ) .
خصوم : ج خصم ، دشمنان ( منتهى الارب ) .
خضرا : آسمان ( منتهى الارب ) .
خضرت : سبزى ( دهخدا ) .
خطور : گذشتن انديشه به دل ، گذشتن بر دل ( دهخدا ) .
خطيات : ج خطيئه ، گناهى كه به قصد كنند ( منتهى الارب ) .
خفتيده : خفته ، خوابيده ، به خواب رفته
زبدة التواريخ ( فارسى ) — صفحة 1009
مساهمون: سيد كمال حاج سيد جوادى
ص١٠٠٩