است كه آن قرة العين سلطنت و قوة القلب خلافت را صلاحيت ولايتدارى عهد ( 1 ) سلاطين كامكار و خواقين رفيع مقدار كرامت گردد ، آرى :
شعر
اميد هست كه در سايهء عنايت شاه * به كام و ناز بسى برخورد ز تاج و ز تخت
نهال اقبالش در حياض تربيت و رياض شفقت و حفاوت ( 2 ) آن حضرت كيوان رفعت برومند و شاداب آيد و شمشاد قامت امانى و آمالش در ظلال مرحمت و عاطفت خدايگانى به اوج اسعاف و نهايت انجاح رسد و ادوار فلكى [ پيوسته ] چون سايه پيرو آفتاب دولتش گردد ، اهل زمين سر مفاخرت بر آسمان رسانيدند و ابناى زمان غريو كوس بشارت از طاق كيوان بگذرانيدند [ سپهر مينا سلب « 1 » براى نثار فرقش طباق زر كوفته پر جواهر زواهر گردانيد و زمين خارا بيت به رسم آذين فرش و كمر كوه به لعل و زمرد مرصع ساخت ] . حضرت شهزاده طوى به عظمت فرموده اسباب عيش و عشرت مهيا ساخته چند روز خواص و عوام ، شيخ و شاب قدم بر بساط نشاط نهادند و به استماع اغانى از لحن غوانى نصيبى وافر و حظى كامل يافت . مجموع شاهزادگان ( 3 ) و امرا و اكابر و اعيان ، وضيع و شريف هريك على قدر منازلهم به خلع ( 4 ) فاخر و انواع تربيت ملحوظ و محظوظ گشتند . باريتعالى از اين شاخ برومند ( 5 ) كه ثمرهء دوحه سلطنت ( 6 ) و جهاندارى است برخوردارى كرامت كناد و آن شجرهء طيبه تا قيام قيامت مثمر و برومند باد و طناب اقبال و قواعد دولتش مثنى « 2 » و مستحكم ، به حق الحق و اهله . ( 7 )
هامش
( 1 ) . ت : ولايت عهد .
( 2 ) . ت : ندارد .
( 3 ) . ت : شهزادگان .
( 4 ) . ت : خلعت .
( 5 ) . ت : باريتعالى اين برومند .
( 6 ) . ت : دولت .
( 7 ) . ت : به حق حقه .
( 1 ) سلب : مطلق جامه ، پوشش ( دهخدا ) .
( 2 ) مثنى : مضاعف ، دوبرابر ، دوتا ( نفيسى ) .