قصيده [ 1 ]
ايا پادشاهى كه بر روى دفتر * كلامى نيامد ز مدح تو خوشتر
خداوند ملك و بزرگى و دولت * خداوند ديهيم و شمشير [ 2 ] و افسر
خديو جهان بايسنغر كه گيتى * نديد و نبيند چنو [ 3 ] بندهپرور
جهان را تو آن جوهرى در معالى [ 4 ] * كه هستند نه چرخ « 1 » اعراض جوهر
سرير ترا بنده اين سبز طارم * ضمير ترا گشته خورشيد چاكر
زهى ذات تو عين اقبال دنيا * خهى « 2 » دور تو راحت ملك و كشور
قرين تو هرگز نديده زمانه * نظير تو هرگز نزاده ز مادر
به انديشه اندر نگنجد مديحت * كه مدحت تمام است انديشه ابتر
ترا گفتن مدح دشوار باشد * كه هر چيز گويند از آنى فزونتر
حدود جلالت ز افلاك بيرون * سپهر كمالت ز ادراك برتر
[ نه افهام را عقد معنيت مدرك * نه اوهام را كنه ذاتت مصور ]
ز حصر نوال تو افهام « 3 » عاجز * ز درك جلال تو اوهام مضطر
تجلى رايت كند كوه را خاك * خيال سخايت كند خاك [ 5 ] را زر
ايا پادشاهى كه انصاف و عدلت * جهان را به نيك و به بد گشت داور
خواص نفاذت برد گر بخواهد * رطوبت ز آب و حرارت ز اخگر
نفاذ مثال ترا تا قيامت * نهد بر جبين ملك و دولت چو افسر
چو لطف تو بذل تو گشتست بىحد * چو جود تو فضل تو گشتست بىمر
ز اولاد تيمور خان صحن گيتى * نخواهد تهى گشت تا روز محشر
از آن اصل طاهر چنين فرع آمد * كه آيد ز پشت غضنفر غضنفر
به جز در نبينند از موضع در * به جز زر نيابند در معدن زر
شهنشاه اسلام شهرخ بهادر * كه از عد او [ 6 ] گشت گيتى منور
ز حشمت چو فوج نجومش عساكر * ز رفعت بر اوج سپهرش معسكر
جهان قطره و همتش بحر زاخر « 4 » * فلك ذره و خاطرش شمس انور
به اولاد او باد عالم مزين * به اخبار او باد گيتى معطر
شهنشاه الغ بيك و سلطان براهيم * كه هستند شايسته تخت و افسر
يكى را نشاندست بر تخت توران * دگر كرده از بهرش ايران مسخر
هامش
[ 1 ] . م و ل : شعر .
[ 2 ] . م و ل : شعر .
[ 3 ] . ت : چنو .
[ 4 ] . ت : معانى .
[ 5 ] . ت : كوه .
[ 6 ] . ت : تو .
( 1 ) نه چرخ : نه فلك ( دهخدا ) .
( 2 ) خهى : كلمه تحسين است به معنى مرحبا و آفرين ( برهان ) .
( 3 ) افهام : ج فهم ( دهخدا ) .
( 4 ) زاخر : درياى بسيار آب و پر ( آنندراج ) .