روضهء چهارم در بيان حالات پادشاهان خوارزمشاهيه
مهرهء فنون غرايب روايات و كملهء نوادر حكايت آوردهاند كه سلاطين خوارزمشاهيه مملوكزادگان خواقين سلاجقه بودهاند . چنان كه سبق ذكر يافت و ايشان هشت نفراند . مدت ملكشان يك صد و سى و يك سال بدين منوال است كه :
قطب الدين محمد بن نوشتكين غرچه سى سال « 1 » ،
اتسز بن قطب الدين محمد شانزده سال ،
ايل ارسلان بن اتسز شانزده سال ،
سلطان شاه بن ايل ارسلان بيست و يك سال ،
تكش خان بن ايل ارسلان بيست و هشت سال ،
قطب الدين « 2 » محمد بن تكش بيست و يك سال ،
سلطان جلال الدين منكبرنى و ركن الدين و سلطان غياث الدين اولاد امجاد سلطان محمد شاه بعد از پدر نامور به نوبت يازده سال .
چون روزگار ناپايدار بساط [ 76 الف ] اقتدار آل سلجوق را در نوشت اتسز كه به قولى طشتدار و به روايتى ساقى سلطان سنجر و حاكم بلاد خوارزم بود و بر كنار جويبار اصطناع سنجرى چون تازه نهالى قد كشيده عرصهء فسيح الفضاى ملك و دولت را خالى يافته به وسعت و بسطت ملك و وفور حشم و افزونى خدم و كثرت
هامش
( 1 ) . نام تمام پادشاهان اين سلسله ذكر نشده است .
( 2 ) . علاء الدوله درست است .