در جَنان جِنان رضوان انداخته ، از خضرت « 1 » خوض حوض زنكارفام ماهيانش فلك لاجوردى چون ماهى بر خشكى طپان و از غيرت مرغان خوشنوايش طاوسان خلد برين چون مار بر خود پيچان ، از رشك صفوت مياه انهار سلسبيل آثارش « 2 » ( چشمهء ) حيوان :
ع :
به زمين سيه فرورفته ،
و از سوداى سبزهاى مينانمايش فلك سبزپوش ،
ع :
سر بديوانگى فرورفته ،
خواجه سلمان :
حور اگر ديده بدين روضه كند روزى باز * كند از شرم در روضهء فردوس فراز
بوستانيست كه طاوس ملايك هردم * از سر سد ره نمايد بهوايش پرواز
خم طاقش همه با سقف فلك باشد جفت * لب بامش همه در گوش زحل گويد راز
چون كيفيت اوضاع و بيان اطراف آن در ذكر عمارات متوقع است ، درين مقام زيادتى اطناب را در توقف ميدارد « 3 » .
هامش
( 1 ) - مج : خضرت حوض حوض زرنگار .
( 2 ) - كلمهء ( چشمهء ) در اصل ندارد و قطعا از قلم نساخ سهوا حذف شده لذا برحسب سليقه الحاق گرديد .
( 3 ) - راجع به فصل مخصوص بذكر اين عمارات كه روضهء بيست و هفتم اين كتاب است به ديباچه مراجعه شود .