فعلا مملكت مشروطهء ايران همان محوطهء طهران است ، آن هم به اين ترتيب كه نوشته مىشود و اين نقار ما بين سپهدار و مجاهدين ، سردار اسعد و ضرغام .
محاكمهء حبل المتين
سيد حسن حبل المتين را چند دفعه در عدليه محاكمه كردند با يك هيئت منصفه از علما و تجار و سايرين . دفعهء اول گفت مدير من نيستم مؤيد الاسلام است ، با كلكته گفتگو كنيد . قرار شد اين هيئت حكمى در مسئوليت اول بكنند . سه روز ديگر گذشت گفتند خودش مسئول است . احضار شد . اين مرتبه گفت شخصى اين لايحه را نوشته و من قسم ياد كردهام اسم او را نبرم . گفتند اين قسم شرعى نيست . گفت پس اين لايحه را هم در جواب و توضيح آن نوشته قرائت كنيد . رئيس محكمه خواند . دو سه نفرى هم خواندند .
گفتند ثمر ندارد و جواب صحيح نيست . اصرار كرد علنى قرائت شود . گفتند در خواندن مضايقه نداريم ، اما تقصير شما دو برابر مىشود . براى اينكه خود اين لايحه هم مجازات ديگرى خواهد داشت . گفتند در اين جواب خواسته بود هجوم اعراب سوسمار خور را به عمر و خلفاى ديگر تأويل كند و توى پلتيك رفته بود كه با عثمانيها ما را بيشتر طرف مىكرد .
چند روز ديگر باز باد خورد . اين مرتبه به اصرار مردم حاضرش كردند . هيچ جواب مستنطق را نداد . تمام مدت با تسبيح خود بازى مىكرد و ساكت بود . دفعهء چهارم حاضر كردند اقرار كرد كه نويسنده ديگرى است . گويا خط و امضاء او را نشان داد . معلوم شد اين همه استمهال و طفره براى اين بود كه شخص نويسنده فرار كند . حالا كه از حد ترخص گذشته آشكار كردند . در اين چند كرّت مردم در عدليه زياد بودند و طورهاى غريب همديگر را نگاه مىكردند . جمعى هواخواه ، برخى دشمن ، متصل ما بين آنها مرافعه بود . هر دفعه به زحمت سيد حسن را آوردند و بردند .
پسر خرقانى
جلال الممالك را با ملك آرا ديدم . اولا صبح ملك آرا مىگفت او را حبس كردهاند . تا ملاقات شد ملك آرا گفت شما را گرفته بودند . گفت خير . پس دار الحكومه چه مىكرديد .
گفت براى اين بودم كه با آقا سيد حسن دوستم . پرسيدم عمل او چه شد . گفت سيد فتوت را به جائى رساند كه نزديك بود خودش را كشتن بدهد . ما مىدانستيم نويسنده كيست .
هر چه گفتيم و اصرار كرديم بروز نداد . تا ديروز پرسيديم كه بود . گفت سيد نور الدين نام پسر آقا سيد اسد الله خرقانى كه مدتى است در نجف خدمت آخوند جزو مردهء خاص