اوّل جالوت يا سخاريب را بر ايشان مسلّط نمود تا قتل و اسر بسيار از بنى اسرائيل مىنمودند تا بعد از توبه و بازگشت به سوى خدا چنانكه فرموده :
وَ ما لَنا أَلَّا نُقاتِلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ قَدْ أُخْرِجْنا مِنْ دِيارِنا وَ أَبْنائِنا فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتالُ تَوَلَّوْا إِلَّا قَلِيلًا مِنْهُمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ
« 1 » . الآيه ؛ حضرت داود - عليه السّلام - را برانگيخت تا دمار از روزگار عمالقه برآورد و ايشان را مستأصل نمود پس :
ثُمَّ رَدَدْنا لَكُمُ الْكَرَّةَ
« 2 » .
به ايشان عنايت فرمود و در مرتبه ثانى بخت نصر را ، و كرد آنچه كرد و آن مشهور است ؛ پس به سبب عيسى يا بهمن ابن اسفنديار به سبب آنكه مادرش از بنى اسرائيل بود ، بقيه بنى اسرائيل را آزاد و قدغن كرده عود نمودند و باز ولايات خود آبادان فرمودند .
پس جناب مقدّس الهى حكايت آنها را فرموده براى عبرت كه نافرمانى مثل ايشان منماييد كه مبادا واقع شود مثل آنچه بر ايشان واقع شده . و لهذا حكايت مىفرمايد فعل و كردار آنها را كه :
وَ لَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيراً
« 3 » .
يعنى ، همينكه طغيان مىكنى ، انتقام دنيوى هم هست ؛ ثانيا علوّ و استكبار بر عباد بيشتر خواهيد نمود ، چنانكه مجملا عرض شد :
فَإِذا جاءَ وَعْدُ أُولاهُما
« 4 » .
هامش
( 1 ) . بقره : 246 .
( 2 ) . اسراء : 6 .
( 3 ) . اسراء : 4 .
( 4 ) . اسراء : 5 .