( 33 ) - ص 54 س 16 ، ظهير الدّين كرجى ، يكى از فضلاى اواخر قرن ششم بوده است كه در فنّ عبارت و اسلوب بيان شهرتى عظيم داشته ( ر ك بمرزبان نامهء سعد الدّين الوراوينى ص 5 ) ،
( 34 ) - ص 57 س 4 ، جمال نقّاش اصفهانى ، يكى از دوستان جمال الدّين عبد الرزّاق اصفهانى بوده است و جمال الدّين را در مدح او قصيده ايست :
اى نقشبند عالم جان اندرين جهان * نىنى كه نيست هيچ پذيراى نفس جان
نقش لقاى خوب تو بينم منم جمال * نامت جمال نقّاش آمد ز بهر آن
الخ ، و ازين قصيده معلوم مىشود كه جمال نقّاش در فنّ خطّ و شعر و عبارت نيز حظّى داشته است چنان كه مىگويد :
اى كلك نقشبند تو آرايش جهان * وى لفظ دلگشاى تو آسايش جنان
اى نكتهء بديع تو خوشتر ز آرزو * وى گفتهء رفيع تو برتر ز آسمان
نظّارگىّ خطّ تو نرگس ببيست چشم * مدحت سراى فضل تو سوسن بده زبان
هم نثر زير پاى تو افتاده چون ركاب * هم نظم زير دست تو گشتست چون عنان
اندر سواد خطّ شريف تو لفظ عذب * آب حيات در ظلماتست بىگمان
آلخ ( ديوان جمال الدّين
Or . 2880 , f . 266 a - b
)
( 35 ) - ص 57 س 9 ، احمد بن منوچهر شصت كله ، امر غريبى است كه منوچهرى دامغانى كه شاعر معروف بوده است در اوايل قرن پنجم همين لقب داشت يعنى « شصت كله » ، بتحقيق نمىدانيم آيا مردمان