ص 1 - راحة الصدور و آية السرور در تاريخ سلجوقيان از آغاز پيدايش حكومت ايشان تا برافتادن دولتشان به دست خوارزمشاهيان است . مؤلف كتاب محمد بن على بن سليمان راوندى در سال 570 ق از زادگاه خود راوند به اصفهان رفت و 10 سال در آن شهر به تحصيل پرداخت و در دستگاه طغرل آخرين شاه سلجوقى عراق راه يافت و تا سال 585 در خدمت وى بود . پس از آن چندى در مازندران و راوند بهسر برد تا آنكه به آسياى صغير رفت و در خدمت غياث الدين كيخسرو درآمد و در سال 599 ق كتاب راحة الصدور را به نام او نوشت . بيشتر مطالب تاريخى اين كتاب اقتباسى از سلجوقنامهء ظهير الدين نيشابوريست كه جابهجا به صنايع لفظى ، امثال و اشعار آراسته شده است . بااين حال ، برخى مطالب مربوط به اسمعيليان و نيز بخش مربوط به آداب ندمت ، خاصه مقالهء شطرنج آن داراى ارزش و اهميت ويژهييست . اين كتاب بار اول در سال 1921 با تصحيح و مقدمهء انگليسى دكتر محمد اقبال در سلسله انتشارات اوقاف گيب منتشر شد . در مقدمهء چاپ دوم اين كتاب كه به صورت افست از روى همان چاپ در تهران صورت گرفته ، استاد مجتبى مينوى برخى تصحيحات را از خودش و علامهء فقيد محمد قزوينى ذكر كرده است . در كتاب تاريخ در ايران ، كه اثر ناقصى از نويسندهء اين سطور است ، راحة الصدور و چند تاريخ سلجوقى ديگر به اختصار معرفى شده است .
ص 2 - سيماى ادبيات و دانش عصر سنجر به هيچروى درخشانتر از هر -
تاريخ ادبيات ايران از فردوسى تا سعدى ( فارسى ) — صفحة 227
مساهمون: ادوارد براون
ص٢٢٧