آن بيشتر است در حقيقت راه پيادهرو است و مال به عسرت از اين راه عبور نمايد فقط اين راه در زمان زمستان محض عسر و حرج است .
و راه سيم راهى است كه از قريهء چوگان خواجه تقريبا در امتداد شمال و جنوب به انحرافات مارپيچ كه آب رود فيروزآباد از دره تنگآب كه واقع در امتداد كوههاى جنگلى سير مىنمايد و معروف به جاده هللو و تنگآب است و شرح آن از قرار ذيل است : پس از حركت از چوگان تقريبا به فاصله يك فرسنگ و ربع راه در امتداد چمنى است كه در جلگه خواجه واقع شده و رود حسنىفقان از اين چمن سير نموده وارد تنگ هللو شود و در سمت مغرب اين راه در حدود چمنقراء سابق الذكر خواجه كه ابراهيمآباد و جمارجان باشند به فاصلهء نزديك به نظر آيد و اين قطعه تا حد كوه پرگار كه اول تنگ هللو است با كمال خضارت و نظارت مشاهده شود .
كنار اين رود اشجار بيد طبيعى است كه دراج زياد در آن مأوا دارند . پس از آن تنگ هللو كه عرض آن تقريبا زياده از يكصد ذرع نيست پديد آيد و جاده در كنار رود در امتداد نشيب و ضلاغ كوهستان جنگلى كه سنگلاخ و طبيعى است و ابدا در مدت خلقت اين راه به هيچوجه تعميرى نشده عبور مىنمايد و در چندين موضع يعنى هفت مكان بطور لزوم بايد از گدار رود عبور نمود چنانچه آب طغيانى داشته باشد حالت عابرين به زحمت است .
و پس از ربع فرسنگ از هللو در وسط كوهسار مختصر جلگه به نظر رسد كه در آن قريه محقر سريزجان ملكى عاليجاه ميرزا اسد اللّه نويسنده جناب ايلخانى واقع است ، و از آن پس همهجا حالت راه با كمال سختى از وسط تنگآب موافق شرح سابق مىگذرد تا در اواخر تنگآب كه تقريبا از اول هللو الى دهنه كه معروف به ميدانك است
دو سفرنامه از جنوب ايران ( فارسى ) — صفحة 178
مساهمون: سيد على آل داوود
ص١٧٨