تخطي إلى المحتوى الرئيسي

دو سفرنامه از جنوب ايران ( فارسى ) — صفحة 174

مساهمون:

ص١٧٤
كه خالى از زحمتى نيست و كالسكه عبور نكند و بايد از زيردست عبور داد و اين تپه حد قراباغ و بلوك كوار است و از اينجا الى كوار دو سه فرسنگ تمام راه در امتداد جلگه مسطح و صاف و بىسنگ ممتد شود كه معروف به دين‌باغ است ، و رشته‌كوه سبزپوشان از سمت مغرب به فاصله دو فرسنگ و رشته‌كوه معروف خرمن‌كوه از طرف مشرق نيز به همان فاصله نمايان است و اين جلگه - كه تقريبا چهار فرسخ طول و سه فرسخ عرض دارد - محل ييلاق و قشلاق ايل بوركى است و اغلب خشك و بىآب مگر در وسط و كنار جاده قريهء فتح‌آباد ملكى قوام الملك و صاحب ديوان واقع شده و قريهء معتبرى است و از آنجا الى يك فرسنگ و نيم باز راه خشك و بىآب است تا به قريه كوار رسد ، و در نزديكى كوار چند قريه در سمت شمال آن واقع است كه مشهور آنها دشتك و قلعه ميرزا و نوروندان و تسوج است و خالى از خضارت و صفا نيستند . زراعت كوار كه خود و عابرين را كفايت مىكند غله و پنبه و ترياك و صيفى آن هندوانه و خيار است و به جهت اردو بايد از حول‌وحوش قبل از وقت تدارك شود . شكار اين جلگه خوك در نزديكى بندبهمن و آهوى زياد و كبك ، در كوه قوچ و ميش گاهى بدست آيد . برف از كوه‌سفيد پنج فرسنگى كوار حمل مىشود . نوكر ديوان ندارد . سبزىكارى مختصرى نيز در اينجا موجود است و تا اينجا از شيراز كالسكه مىآيد .

منزل سى و هشتم اردوى مبارك قريهء چوگان است

قريهء چوگان ملكى حاجى معين الدين و ميرزا محمد شفيع