مىفرمايد : امر آنها آنقدر بر خدا آسان است كه براى او بيش از يك صيحه كارى ندارد و اين كفّار فقط در انتظار يك صيحه بسر مىبرند كه ناگهان آنها را در برمىگيرد در حالى كه با هم در حال گفتگو و مخاصمه هستند و از آن غافل مىباشند و آنوقت است كه ابدا مهلت داده نمىشوند كه وصيّتى بنمايند و سفارشى بكنند ، چون مرگشان عمومى است و بازماندگانى نخواهند بود تا مورد وصيّت قرار بگيرند و نيز نمىتوانند به اهل خود بازگردند يعنى به فرضى كه مرگشان در بيرون خانه برسد ، نمىتوانند به نزد اهل و عيال خود برگردند .
و آنگاه براى بار دوّم در صور دميده مىشود و به اين وسيله همهء مردگان زنده مىشوند و قيامت برپا مىگردد و همگى از گورها به سوى پروردگارى كه او را انكار مىكردند مىشتابند . و در آن حال با تعجّب و هراس و دهشت مىگويند : واى بر ما ! چه كسى ما را از خوابگاهمان به پا داشت ؟ چون آنها در دنيا منكر معاد و مسأله بعثت بودند و از روز جزا غفلت داشتند .
آنگاه وعدههاى انبياء را به ياد مىآورند و خود را پناهندهء رحمت خدا مىكنند و به منظور جلب رحمت حق ، به حق بودن آن وعدهها شهادت مىدهند و مىگويند : اين همان برانگيخته شدن و جزايى بود كه خداى رحمان توسط انبيائش به ما وعده داده بود و رسولان او كه ما آنها را در دنيا تكذيب مىكرديم ، راست مىگفتند .
در ادامه خداوند مىفرمايد : آن نفخه و صيحهاى كه بطور ناگهانى به ايشان رسيد و همه را بىدرنگ و بدون تأخير و مهلت در نزد ما حاضر ساخت ، چيزى جز يك نفخه و صيحه نبود و پس از آن همگى براى فصل قضا و رسيدگى به حساب اعمال و حقوقى كه از يكديگر ضايع كردهاند ، در نزد ما حضور خواهند يافت و در آن روز ميان آنها به عدل قضاوت مىشود و حكم بين آنها به حق خواهد بود ، پس هيچ كس به هيچ وجه مورد ستم قرار نمىگيرد و عين همان اعمالى را كه مرتكب شدهاند به عنوان جزا دريافت خواهند كرد يعنى جزاى عمل هر عاملى در آن روز عين همان عمل اوست و با چنين جزايى ديگر ظلم تصوّر ندارد و جزايى عادلانهتر از اين قابل تحقّق نيست . پس در قيامت
ترجمه خلاصه تفسير الميزان ( فارسى ) — صفحة 71
مساهمون: فاطمه مشايخ
ص٧١