در اين آيات مؤمنان را امر به انفاق در راه خير مىكند ، اعم از انفاق واجب ، مثل ( زكات و كفّارات ) يا انفاق مستحب : مانند صدقه .
و اينكه قيد
( مِمَّا رَزَقْناكُمْ )
را آورد به جهت اعلام اين حقيقت بود كه آنچه مؤمنين انفاق كنند ، عطيّهاى از جانب خداى متعال است و ملكى است كه او به ايشان تمليك نموده و در هر صورت منّت و شكر شايسته اوست ، و با اين عبارت مؤمنان بيشتر به امر انفاق برانگيخته و تشويق مىشوند ، چون وقتى انسان بداند كه او و همه مايملكش متعلّق به خداست ، در انفاق مالش ترديد نمىكند .
مىفرمايد : اى مؤمنان ، از آنچه به شما روزى دادهايم انفاق كنيد قبل از اينكه قدرت تصرّف شما در اموالتان به اتمام برسد و مرگ شما را دريابد و آنوقت از روى ندامت و حسرت بگوييد : پروردگارا چه مىشود اگر اندكى اجل مرا تمديد كنى و قدرى به من مهلت بدهى تا بتوانم صدقه بدهم و در اين صورت از شايستگان باشم ؟ ولى بدانيد كه خداوند هرگز چنين اجل و مهلتى را براى كسى كه مرگش فرا رسيده قرار نمىدهد ، همچنانكه فرمود :
( إِذا جاءَ أَجَلُهُمْ فَلا يَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا يَسْتَقْدِمُونَ
« 1 » وقتى كه اجلشان فرا برسد نه مىتوانند درخواست تأخير آن را بكنند و نه تقديمش را ) .
و در آخر مىخواهد بفرمايد : از خدا غافل نشويد و انفاق كنيد ، چون خدا از اعمال شما با خبر است و مطابق همان اعمال شما را جزا مىدهد .
همچنانكه فرمود :
( وَ أَمَّا مَنْ بَخِلَ وَ اسْتَغْنى وَ كَذَّبَ بِالْحُسْنى فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْعُسْرى
« 2 » و امّا آنكس كه بخل ورزيد و بىنيازى نمود ، و طريقهء نيكى را تكذيب كرد ، به زودى او را براى دشوارى توفيق مىدهيم ) .
هامش
( 1 ) . سورهء يونس ، آيه 49 .
( 2 ) . سورهء ليل ، آيه 10 - 8 .