از رسولخدا نقل شده كه ( من ميان شما دو چيز گرانبها باقى مىگذارم ، كتاب خدا و عترتم اهل بيتم كه آن دو از هم جدا نخواهند شد تا وقتى كه نزد من در كنار حوض كوثر بر من وارد شوند ) « 1 » پس خداوند كتاب قرآن را به معصومين عليه السّلام ارث داده نه همه بندگان ، چون بعضى از بندگان ظالم به نفس خود بوده و گناهكارند و بعضى ميانهرو هستند و به خيرات نزديكترند و گروه سوم شتابنده بسوى خيرات مىباشند يعنى به درجات قرب نزديك هستند و به خاطر فعل خيرات ، بر آن دو طائفه ديگر امامت دارند و به سبب همين امامت مستحقّ وراثت كتاب مىباشند و اين امر به اذن خداست چون آنها در هيچ فعلى مستقل از پروردگار خود نيستند و اين ارث دادن كتاب ، فضلى بزرگ از ناحيه خداست كه فعاليّت و كوشش كسى در آن مؤثر نيست و چنان نيست كه كسى از راه عمل به وظايف به اين فضل نايل شود . برخى مفسرّان گفتهاند مراد از بندگان برگزيده و سابق به خيرات علماء امّت يا امّت محمد صلّى اللّه عليه و إله و سلم هستند كه اين قول ضعيفى است .
( 33 )
( جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَها يُحَلَّوْنَ فِيها مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ لُؤْلُؤاً وَ لِباسُهُمْ فِيها حَرِيرٌ )
: ( بهشتهاى جاويدى كه وارد آن شوند و در آنجا با دستبندهايى از طلا و مرواريد زينت كنند و لباسشان در آنجا حرير است )
در اينجا آن فضل كبير را توضيح مىدهد و مىفرمايد آن فضل بزرگ بهشتهاى جاويدى است كه در آن نعماتى چنين و چنان برايشان آماده شده و كه خداوند از فضل خود به آنان مىبخشد .
( 34 )
( وَ قالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ إِنَّ رَبَّنا لَغَفُورٌ شَكُورٌ )
: ( و گويند :
سپاس مخصوص خدايى است كه غم و اندوه را از ما ببرد همانا پروردگار ما آمرزنده و شكرگزار است )
( 35 )
( الَّذِي أَحَلَّنا دارَ الْمُقامَةِ مِنْ فَضْلِهِ لا يَمَسُّنا فِيها نَصَبٌ وَ لا يَمَسُّنا فِيها لُغُوبٌ )
:
( همان خدايى كه از كرم خويش ما را به اين سراى دائم وارد كرد كه در اينجا هيچ رنج و ملالى به ما نمىرسد )
هامش
( 1 ) . حديث ثقلين مشهور