بندگان تائبش لطف و مهربانى دارد و آنها را مىبخشد .
( 13 )
( يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ أُنْثى وَ جَعَلْناكُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ )
: ( اى مردم ما شما را از يك مرد و زن خلق كرديم و شما را به صورت جماعات بزرگ و كوچكى قرار داديم تا يكديگر را بشناسيد ، همانا گراميترين شما نزد خدا با تقواترين شماست ، بدرستى كه خدا دانا و آگاه است )
( شعب ) يعنى قبيلهء بزرگ و ( قبيله ) يعنى جماعتى كوچك از مردم .
در اين آيه شريف مىخواهد ريشه تفاخر به انساب را قطع كند ، لذا مىفرمايد : اى مردم ما همه شما را از يك پدر و مادر ( آدم و حوا ) آفريدهايم و همه شما از آن دو نفر منتشر شدهايد و به صورت اجتماعات مختلف و اقوام گوناگون در آمدهايد ، پس با يكديگر تفاخرى در نسب و تفاوتى در ريشه و اساس نداريد و اين گوناگون نمودن شما براى اين بود كه از يكديگر تشخيص داده شويد و بتوانيد يكديگر را بشناسيد و ائتلاف و تعاون داشته باشيد و گرنه شما بر يكديگر كرامت و برترى نداريد ، تنها چيزى كه در نزد خدا احترام و كرامت محسوب مىشود ، مسألهء تقوى است كه تنها وسيله براى رسيدن به سعادت دنيا و آخرت مىباشد . و اين كرامت هدفى است كه در راه كسب آن هرگز تزاحم و تدافعى بين افراد مطرح نمىشود به خلاف ساير اهداف و غايات مانند ثروت ، رياست ، جمال و . . . كه لازمهء بدست آوردن آنها ، رو در رو شدن و جنگ و درگيرى است . و سپس در مقام تأكيد اين معنا مىفرمايد خداوند دانا و آگاه است ، بنابراين اختيار تقوى به عنوان منشأ كرامت ، به جهت علم و احاطه او به مصالح بندگان است و مىداند كه كرامت تقوى يك غايت حقيقى است و اهداف ديگر باطل است ( همچنانكه پرچم لا إله الّا اللّه حقّ است و غير آن باطل مىباشد ) .
( 14 )
( قالَتِ الْأَعْرابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَ لكِنْ قُولُوا أَسْلَمْنا وَ لَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمانُ فِي
هامش
دارد ، ابتدا خداوند به بندهء خود رجوع نموده و او راى توفاق توبه كردن مىدهد و وقتى بنده موفّق به توبه شد ، خداوند با پذيرش توبهء او به سوى او باز مىگردد و او راى مىآمرزد . ( مترجم )