شريكى قائل شوم كه علم و حجّتى براى آن ندارم ، و اين امر افتراء بر خداى تعاليست ، امّا من شما را دعوت مىكنم به پرستش خدايى كه عزيز است يعنى هرگز مغلوب نمىشود و غفّار است يعنى هر كس را كه بسوى او توبه كند و ايمان آورد و تسليم او شود ، مىآمرزد .
( 43 )
( لا جَرَمَ أَنَّما تَدْعُونَنِي إِلَيْهِ لَيْسَ لَهُ دَعْوَةٌ فِي الدُّنْيا وَ لا فِي الْآخِرَةِ وَ أَنَّ مَرَدَّنا إِلَى اللَّهِ وَ أَنَّ الْمُسْرِفِينَ هُمْ أَصْحابُ النَّارِ )
: ( حقيقتا آنچه شما مرا به سوى آن مىخوانيد نه در دنيا دعوتى دارد و نه در آخرت ، و حقا بازگشت ما به سوى خداست و محققا فقط اسرافگران اهل آتشند )
مىفرمايد محققا ثابت شد كه آنچه شما مرا به سويش مىخوانيد و نامش را شريك خداى سبحان مىگذاريد ، هيچ دعوتى در دنيا ندارد چون سابقه نداشته كه پيامبرى مردم را به سوى او دعوت كند و در آخرت هم دعوتى ندارد ، چون هيچ يك از خلائق بسوى او باز نمىگردد ، به خلاف آن خدايى كه من شما را بسوى او دعوت مىكنم كه هم در دنيا دعوت دارد و انبيائى را فرستاده تا مردم را بسوى او دعوت كنند و هم در آخرت مردم بسوى او باز مىگردند تا ميانشان به حق داورى كند . همچنانكه دربارهء دعوت آخرت فرموده
( يَوْمَ يَدْعُوكُمْ فَتَسْتَجِيبُونَ بِحَمْدِهِ
« 1 » روزى كه شما را دعوت كند و شما با حمد او را اجابت مىكنيد ) لذا واجب است كه دعوت او را اجابت كنيد و تسليم او باشيد و حدود عبوديّت او را پيروى كنيد و ناگزير اسرافكارانى كه از حدود بندگى تجاوز نمايند ، اهل آتش هستند و عذاب ابدى خواهند داشت .
( 44 )
( فَسَتَذْكُرُونَ ما أَقُولُ لَكُمْ وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ )
:
( پس به زودى متوجّه آنچه بشما مىگويم خواهيد شد و من امر خود را به خدا واگذار مىكنم همانا كه خدا نسبت به بندگان خود بيناست )
در اين كلام مؤمن آل فرعون آنها را موعظه و تهديد مىكند به اين معنا كه به زودى عذاب را به چشم خود خواهيد ديد و آنوقت متوجّه گفتههاى من مىشويد و مىفهميد
هامش
( 1 ) . سورهء اسرى ، آيه 62 .