آنها ، پند بگيرند و به سوى توحيد بازگردند .
( 43 )
( فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ الْقَيِّمِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لا مَرَدَّ لَهُ مِنَ اللَّهِ يَوْمَئِذٍ يَصَّدَّعُونَ )
: ( پس روى خود را به جانب دين مستقيم نما قبل از آنكه روزى برسد كه هيچكس نمىتواند آن را بىاذن خدا بازگرداند و در آن روز مردم از هم جدا شوند )
يعنى حالا كه شرك و كفر ، وبالى گردنگير براى مرتكبين دارد ، پس روى به جانب دين مستقيم كن قبل از آنكه روز قيامت برسد ، و آن روزى است كه هيچكس نمىتواند آن را بدون اذن خدا باز گرداند ، و در آن روز مردم به دو طرف بهشت و جهنّم متفرّق شوند و اصحاب جنّة و دوزخ متمايز گردند .
( 44 )
( مَنْ كَفَرَ فَعَلَيْهِ كُفْرُهُ وَ مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِأَنْفُسِهِمْ يَمْهَدُونَ )
: ( هر كس كفر بورزد ، نتيجهء آن بر عليهء خود اوست و هر كس عمل شايسته كند براى خود ذخيره نموده است )
يعنى جدايى گروه مؤمن و كافر به دليل آنست كه هر كس كافر شود و بال كفرش عليه خودش خواهد بود و آتش جاودانه را به او مىرساند و هر كس ايمان آورده و عمل صالح بجا آورد براى خود بسترى جهت آرامش خود گسترده است و به زودى در آن استقرار مىيابد .
( 45 )
( لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْكافِرِينَ )
:
( تا خدا كسانى را كه ايمان آورده و عمل صالح كردند از فضل خود پاداش دهد همانا او كافران را دوست نمىدارد )
چون مؤمنان و آنچه اعمال خير كه از ايشان صادر شود ملك خداى تعالى بوده و آنها از خود چيزى را مالك نيستند ، لذا هرگز استحقاق اجر ندارند ، مقام عبوديّت و بندگى كجا و مقام استحقاق و طلبكارى كجا ؟ پس هر جزائى كه به آنها داده شود فضلى است از ناحيهء خداى سبحان كه آنان را مالك اعمالشان اعتبار كرده و در برابر اعمالشان آنها را مستحقّ جزا دانسته است و حقّى براى آنها قائل شده و اين حقّ اعتبارى ، خود فضل ديگرى از ناحيهء خداست و منشاء اين فضل محبّتى است كه خدا به بندگان صالح