مىفرمايد خداى سبحان خدايى است كه اوصافى در خور مقام الوهيّت و ربوبيّت دارد و امر خلق و تدبير و امّاته و احياء مجدّد شما بدست اوست ، آيا از ميان آلههاى كه شما ادعا مىكنيد ، شريك خدا هستند كسى هست كه چنين اوصافى داشته و قادر بر چنين كارهايى باشد ؟
پس تنها معبود و ربّ شما خداى واحد است كه منزّه و برتر است از آنچه به او شرك مىورزند و تدبير را به غير او نسبت مىدهند .
( 41 )
( ظَهَرَ الْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ )
: ( فساد در دريا و خشكى ظاهر شد به جهت كارهايى كه مردم كردند ، تا به اين وسيله بعضى از آثار اعمال آنها را به ايشان بچشاند تا شايد باز گردند )
مراد از ( فساد در زمين ) مصايب و بلاهاى عمومى مانند زلزله ، خشكسالى ، قحطى ، امراض مسرى ، جنگها ، سلب امنيت و همه بلاهايى است كه نظام جارى در عالم را بر هم مىزند .
مىفرمايد نزول اين بلايا در اثر اعمال مردم و به خاطر شركى است كه مىورزند و گناهانى است كه مىكنند و خداوند اين بلاها را ظاهر نمود تا شايد عاقبت و و بال بخشى از اعمالشان را به آنها بچشاند ( در حالى كه از بسيارى از اعمال آنها نيز چشمپوشى و عفو نموده ) تا بلكه آنها از شرك و معصيت دست كشيده و به سوى توحيد و اطاعت برگردند .
( 42 )
( قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُرُوا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلُ كانَ أَكْثَرُهُمْ مُشْرِكِينَ )
: ( بگو در زمين سير كنيد و بنگريد عاقبت كسانى كه قبلا بودند و بيشترشان مشرك بودند ، چگونه بود ؟ )
در اين آيه به رسولخدا دستور مىدهد تا به مردم بگويد ، در زمين سير كنند و سرانجام و آثار برجا ماندهء اقوام گذشته را ببينند كه چگونه ابنيهء آنها ويران شده و آثارشان محو گشته و همهء اين بلايا به جهت آن بوده كه بيشترشان مشرك بودهاند و خداوند جزاى بعضى از كردارشان را به ايشان چشانيد تا شايد اهل عبرت ، از احوال