( 49 )
( الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَ هُمْ مِنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُونَ )
: ( همان كسانى كه از پروردگار خويش در نهان مىترسند و ايشان از روز رستاخيز بيمناكند )
در اين آيه توصيف اهل تقوا را مىنمايد و مىفرمايد : اينها كسانى هستند كه از مقام پروردگارشان و از عذاب او پيش از اينكه آن را مشاهده كنند از راه غيب با تصديق انبياء و اخبار آنها در باب آخرت ، مىترسند و از ساعت قيامت لرزان و هراسانند و همين امر آنها را از گرايش به راههايى كه از تمايلات نفسانى سرچشمه مىگيرند ، بر كنار نگه مىدارد .
( 50 )
( وَ هذا ذِكْرٌ مُبارَكٌ أَنْزَلْناهُ أَ فَأَنْتُمْ لَهُ مُنْكِرُونَ )
: ( و اين كتاب پر بركتى است كه ، آن را نازل كردهايم ، آيا شما آن را منكر هستيد ؟ )
( هذا ) اشاره به قرآن است و اينكه قرآن را مبارك ناميد به جهت آن است كه قرآن ذكرى ثابت و دائم و پربركت است كه هم مؤمن از آن بهرهمند مىشود و هم آسايش كافر را در جامعه تأمين مىكند ، چه آن را بشناسد و قبول داشته باشد و چه انكار كند ، پس همه مردم دنيا از بركت وجود قرآن بهرهمند مىشوند و دليل بر اين مطلب بررسى آثار رشد و صلاحيست كه امروزه در جامعهء بشرى مشاهده مىشود كه همهء در اثر و بركت وجود قرآن است ، حال چه مردم با زبان به آن اقرار كنند و يا آن را كفران نمايند ، اگر چه كه مسلمين به واسطه اهمال در امر قرآن ، در انكار و كفران آنها بىتأثير نبودهاند .
چنانچه رسولخدا در قيامت مىفرمايد
( يا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً )
« 1 » اى پروردگار من ، همانا امّت من اين قرآن را متروك نهادند )
و حال آنكه بعضى كفّار ، حقايق قرآنى و آداب انسانى را از قرآن فرا گرفتند و به آن عمل كردند و در حيات دنيوى بواسطهء عمل به آداب اجتماعى قرآن ، سعادتمند شدهاند ، امّا اغلب مسلمانان از اين تعاليم غافل و بىبهره ماندهاند .
( 51 )
( وَ لَقَدْ آتَيْنا إِبْراهِيمَ رُشْدَهُ مِنْ قَبْلُ وَ كُنَّا بِهِ عالِمِينَ )
: ( و به تحقيق كه ما در گذشته به ابراهيم آن رشدى را كه مىبايست داشته باشد ، داديم و ما نسبت به او دانا
هامش
( 1 ) . سورهء فرقان ، آيهء 30 .