نشان مىدهد و آنها به آيات و معجزاتى كه به نزدشان آمده بود ، قناعت نورزيده و عافيت خود را قربانى معجزات و آيات درخواستى مىنمودند . امّا خداوند مىفرمايد :
انسان از شتاب آفريده شده ، و اين كلام كنايه از نهايت درجهء عجول بودن اوست و در كمال بلاغت مىباشد ، و در ادامه مىفرمايد اگر آنها عجله مىكنند ، ما عجلهاى نداريم ، چون آنها راهى براى گريز ندارند و امكان عذاب و تلافى از ما فوت نمىشود و اگر در اين دنيا به عذاب استصيال دچار نشوند در آخرت با آتش جهنم عذاب خواهند شد .
( 38 )
( وَ يَقُولُونَ مَتى هذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ )
: ( مىگويند : اگر راست مىگوييد اين وعده چه زمانى است ؟ )
كفّار خطاب به پيامبر و مؤمنان از راه استهزاء و به منظور تعجيز پيامبر ، و نيز به منظور گمراه نمودن مؤمنان و تحريك ايشان بر عليه پيامبر ، مىگويند : اگر راست مىگوييد ، اين وعدهء عذاب و تهديد شما كى به وقوع مىپيوندند ؟ !
( 39 )
( لَوْ يَعْلَمُ الَّذِينَ كَفَرُوا حِينَ لا يَكُفُّونَ عَنْ وُجُوهِهِمُ النَّارَ وَ لا عَنْ ظُهُورِهِمْ وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ )
: ( اى كاش ، كسانى كه كافرند از آن زمانى كه آتش را از پيش رو و پشت سرشان نمىتوانند باز دارند و يارى نمىشوند ، خبر داشتند . )
( لو ) ، در معناى تمنّا و آرزو ، به منظور تهديد كفار به كار رفته و مىفرمايد : اى كاش كافران مىدانستند كه چه روزى را در پيش دارند ، روزى كه نمىتوانند از پيش رو و از پشت سر ، نه به اتّكاء خود و نه به واسطهء يارى غير ، عذاب آتش را از خود دفع كنند .
( 40 )
( بَلْ تَأْتِيهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلا يَسْتَطِيعُونَ رَدَّها وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ )
: ( بلكه آتش قيامت ناگهان به سراغشان مىآيد و آنها را مبهوت مىكند ، آنچنان كه نه توانايى دفع آن را دارند و نه مهلت داده مىشوند )
مىفرمايد آتش جهنم ناگهانى به آنها مىرسد ، از جائى كه خودشان هم نمىدانند و آنگاه متحيّر و مبهوت مىشوند و آن آتش آنها را احاطه مىكند و باطن و ظاهرشان را فرا مىگيرد بطوريكه نه مىتوانند آن را از خود دفع كنند و نه مىتوانند از آمدن و رسيدنش مهلت بگيرند و آن زمان جز حيرت و حسرت چارهاى ندارند .