[ آيهء ( 114 - 99 ) دربارهء تجسم اعمال در قيامت و مسئلهء شفاعت ]
( 99 )
( كَذلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْباءِ ما قَدْ سَبَقَ وَ قَدْ آتَيْناكَ مِنْ لَدُنَّا ذِكْراً )
( اين چنين از اخبار مربوط به حوادث گذشته ، براى تو بازگو مىكنيم و به تحقيق از جانب خود به تو ذكرى دادهايم . )
در اين آيه خطاب به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم مىفرمايد : اين ماجراى موسى و امّت او و ساير حوادث امّتهاى گذشته را ما براى تو بيان كردهايم و ما از جانب خود ذكر ( يعنى قرآن كريم ) را بر تو نازل كردهايم كه شامل معارف متنوّعى است و در خلال داستانها و عبرتها ، حقايق و اخلاقيّات و شرايع را بيان نموده است .
( 100 )
( مَنْ أَعْرَضَ عَنْهُ فَإِنَّهُ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وِزْراً )
( هر كس از آن روى گرداند ، پس همانا او در روز قيامت بار گناهى را بردوش مىكشد )
مىفرمايد كسى كه از ذكر ، يعنى قرآن روى گرداند و اعراض كند در روز قيامت ثقلى بسيار عظيم و خطير و بار گناهى بزرگ را بدوش خود حمل خواهد كرد و گناه را از جهت اينكه قائم به آنهاست ، به بارى تشبيه كرد كه آدمى با همه سنگينى و مشقّت بايد آن را بدوش خود بكشد .
( 101 )
( خالِدِينَ فِيهِ وَ ساءَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ حِمْلًا )
( در گناهشان جاودانند و بارشان در روز رستاخيز چه بد است )
يعنى آنها در عذاب و كيفر گناهشان جاويد خواهند بود به عبارت ديگر اعمالشان در آخرت تجسّم مىيابد و ايشان در قيامت با عمل خودشان معذّب خواهند بود و آن عمل همواره ملازم آنهاست و بار ايشان در روز قيامت بار بسيار بديست .
( 102 )
( يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ وَ نَحْشُرُ الْمُجْرِمِينَ يَوْمَئِذٍ زُرْقاً )
( روزى كه در صور دميده شود و در آن روز گنهكاران را كور محشور كنيم )
نفخ صور كنايه از احضار و دعوت بوده و ( زرق ) به معناى كبود است و چون چشمى كه نابينا مىشود كبود رنگ مىگردد ، بعضى آن را به معناى كور محشور شدن مجرمين گرفتهاند ، كه البته آيه ديگرى نيز اين مطالب را تأييد مىكند
( وَ نَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ عَلى