[ قنات دولتآباد ]
ذكر قنات مباركهء دولتآباد و ايراد وقفنامهء آن از منشئات عالم ربانى آقا سيد احمد اردكانى اروى اللّه صداه بحرمة سبع المثانى از جمله آثار خير و صدقات جاريه و مستحدثات بديعهء آن بزرگوار كه تا انقراض عالم فوايد عامهء آن عايد روزگار اهل آن ديار است يكى احداث قنات مباركهء دولتآباد است كه از نهايت زايش آب ، زاينده رود ديدهء عشاق را در معرض خجالت و تشوير درآورده و آبش از غايت گوارندگى بساط همسرى با زلال جويبار جنان كه « عينا فيها تسمى سلسبيلا » حاكى آن است در ميان [ 111 پ ] گسترده ، موات زمينهاى ديرين آن سرزمين به دستيارى جريان آن آب سلسبيل آئين حياتى جاودان يافته همانا دست بافندهء صنع جامهء مزاجش را از تاروپود آب حيوان كه افاضهء حيات جاودان مىكند بافته . خطهء يزد را اگر بهشت برين خوانند سبيل آن آب يكى از دليلهائى است برطبق اين مدعا جارى ، و اگر آن چشمهء حياتبخش را خجلت ده آب حيوان دانند توارى آب حيات در ساحت چشمهء ظلمات مستندى است بر اين مطلب از كسوت تعسف عارى . دست تفوقش نيل فروتنى بر ديدهء دجلهء بغداد كشيده و با غايت اشتهارش زايندهرود صفاهان در زاويهء گمنامى خزيده . سبزه كه از آن آب سر برداشت لواى همسرى با سبزهزار آسمان افراشت و باغى كه از آن اطفال رياحين الوان را در حجر خويش بر صفت دايهء مهرانديش پروريد ما صدق « فروح و ريحان و جنة نعيم » گرديد .
راستى در غالب ولايات ايران به امتياز آن قنات كسى نديده بلكه خياط