[ قصيدهء عربى مؤلف بمحضر فتحعلى شاه و ترجمهء حاجى محمد حسين خان ]
عرض قصيدهء تازيهء مؤلف به پايهء سرير خلافت مصير معلى و كفالت فخر الدولة العلية حاجى محمد حسين خان ترجمهء هر شعرى از آن را به موجب حكم اعلى بعد از آنكه به صوب امطار سحاب استيناس آن بارگاه عرش بناى كرسى اساس غبار برخاسته ، « و لكل داخل دهشة » از صفحهء احوال شسته آمد ، و به نفس نسيم بهارى قوهء ناطقهء ازهار دعاى دوام دولت روزافزون از شاخسار زبان رسته ، اشارت همايون رفت تا اين بنده به عرض قصيدهء خود پردازد و امير الامراء العظام فخر الدولة العلية العالية حاجى محمد حسين خان مروزى كه به عز منادمت سركار اقدس مباهى بودى و در وقوف رموز عربيت واسطهء عقد اقران مىنمودى هر شعرى از آن را مترجم سازد و در توضيح مفهوم و تبيين مضمون و تفهيم معنى و تعبير از آن به الفاظ و عبارات واضحة الدلالات چنان كه بر المعيت ثاقبهء همايون وراى بيضا ضياى مرحمت مقرون دقايق آن به درجهء انكشاف رسد و از آفتاب ضمير مهر تنوير پرتو عثور و فروغ اطلاع بر ساحت « المعنى فى بطن الشاعر » تابد ، رايت اهتمام به قلهء قبهء عيوق افرازد .
پس امتثالا لامره الاعلى بعد از آنكه شاخسار گلبن آن امر ذى بال را . . . « 1 » نسيم اقتداى به حديث پيغمبر راهنماى هدايتپرور « كل امر ذى بال لم يبداء فيه ببسم اللّه فهو اقطع و ابتر » به رياحين ابتداى به نام پاك داور آراست و از اشواك اقطعيت و ابتريت پيراست آواز بركشيده و آغاز مطلع كرده برخواند ، لمؤلفه
هامش
( 1 ) - يك كلمه ناخوانا