محمد بن جابر اعمى از نحويين قرن هشتم است كه با وجود نابينا بودن ، قرآن و فقه و حديث را در بلاد خود اندلس خوانده پس به مصاحبت احمد بن يوسف رعينى به مصر رفته او نظم و املا كرده و رعينى مىنوشته است و همين دو نفر به « اعمى » و « بصير » مشهور و تا آخر عمر به همين روش بودهاند . سپس هر دو به شام رفته و بعد از اندكى به حلب مهاجرت كرده در قريهء بيره از توابع حلب اقامت نموده و در حدود پنجاه سال به همين منوال زندگانى كردهاند .
وفات ابن جابر در سال هفتصد و هشتادم هجرت در هشتاد و دو سالگى در قريهء مذكوره واقع گرديد ( ريحانة الادب ، ذيل ابن جابر ) .
بدر الدين حسن بن عمر دمشقى حلبى شافعى اديب محدث مورخ . صاحب درة الاسلاك ( در تاريخ مماليك مصر ) و نسيم الصبا ( ريحانة الادب ، ذيل بدر الدين ) .
ذو القدريه سلسلهاى تركمن بودند كه قريب دو قرن ( از 738 تا 928 ه . ق ) بر ناحيهء مرعش و ملطيه در آغاز از طرف مماليك مصر و سپس از جانب سلاطين عثمانى فرمانروائى كردند ( دائرة المعارف فارسى ) .
آل رمضان يا رمضانيه نام دولت كوچكى است كه در اوايل ظهور دولت عثمانى بر آطنه ( ادنه ) و طرسوس و سيس حكومت داشته است ، مؤسس اين دولت رمضان پسر يوركر است .
وى از جملهء رؤساى تركمانانى بود كه در خدمت پدر ارطغرل غازى سليمان شاه بود . اين يوركر و رمضان و قوم خود در چراگاههاى جبال آطنه به پرورش اغنام خود مشغول بودند و به مرور زمان نفوذ و اقتدارى كسب كردند و حكومتى تشكيل دادند و از تاريخ 780 تا 980 هجرى فرمانروائى داشتند . فرمانروايان اين دولت هفت تن بودند و خليل بك فرمانرواى چهارم بود كه تابع دولت عثمانى شد . عاقبت دولت عثمانى حاكمى مستقل به آطنه گسيل كرد و دولت رمضانيه به كلى منقرض شد ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل رمضانيه ) .
آدنه آطنه ادنه
Adana
شهرى است بر ساحل غربى رود سيحان و از مراكز تجارتى پر رونق . شهرى است باستانى كه در اواسط قرن هفتم بعد از ميلاد به دست اعراب افتاد و در كشمكشهاى آنان با دولت بيزانس بارها دست به دست گشت . هارون الرشيد و جانشينانش آن را از نو بنا و مستحكم كردند . در سال 1516 سلطان سليم عثمانى آن را گرفت و در 1918 نيروهاى