متبحر و فريد عصر خود بوده و در علم حديث برترى داشته و در نحو و لغت و صرف و معانى و بيان اهتمامى تمام به كار برده و امورات خانقاه و ارشاد عباد در قاهره به دو مفوض و از تحمل بار گران قضاوت كه بارها تكليفش كردند امتناع نمود . سيد شريف جرجانى و محمد بن حمزهء فنارى و ديگر اكابر وقت از شاگردان وى بودند . در سال 786 از هجرت در حدود هفتاد و شش سالگى وفات يافت ( ريحانة الادب ، ذيل اكمل الدين ) .
شمس الدين محمد بن يوسف كرمانى بغدادى از اكابر علماى عامه است . سى سال در بغداد به نشر علم پرداخته تا در محرم سال 786 در اثناى مراجعت از سفر حج در شصت و نه سالگى وفات يافته است ( ريحانة الادب ، ذيل شمس الدين ) .
ساوجى بك فرزند كوچك سلطان مراد بود و در سال 787 كه آن پادشاه مشغول فتوحات در روم بود بر پدر خود عاصى شد . چون اين خبر به پادشاه رسيد بر سر او لشكر برد و شهزاده به ديمتوقه گريخت و آنجا متحصن شد . پدر بعد از مدتى محاصره بر او دست يافت و ميل در چشمانش كشيد ( ترجمه با تلخيص از قاموس الاعلام تركى توسط استاد محترم جناب آقاى دكتر سيد محمد دبير سياقى ) .
فيروز شاه سوم از سلاطين تغلقيه است كه از 752 تا 790 در دهلى حكومت كرد . قسمت بيشتر سلطنت خود را صرف ساختن شهرها ، كاخها ، مقبرهها ، كارهاى آبيارى ، مساجد و مدارس كرد و در ساير امور ملك اهمال نمود . محبوب مردم بود ولى در آخر سلطنتش مملكت دستخوش بىنظمى بود ( دائرة المعارف فارسى ) .
محمد بن يوسف بن الياس القونوى الحنفى ( شمس الدين ابو عبد الله ) متولد 715 . فقيه ، محدث و آگاه در برخى علوم . در جوانى به دمشق آمد و از تبريزى و ديگران دانش آموخت . از كار حكومتى حتى در مدارس ، خوددارى مىكرد . در 5 جمادى الآخر 788 در اثر بيمارى طاعون از دنيا رفت ( معجم المؤلفين ، ج 12 ، ص 123 ) .
محمد بن عشاير ( 742 تا 789 ه . ) محمد بن على بن محمد . . . ابن عشائر السلمى الحلبى الشافعى ( ناصر الدين ابو المعالى ) فقيه ، محدث ، حافظ ، مورخ و اديب كه در قاهره درگذشت
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 440
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٤٤٠