حنفى و اصول آن بصيرتى بسزا داشت . در سال 773 يا 793 درگذشت ( ريحانة الادب ، ذيل سراج الدين ) .
على بن يوسف بن حسن زرندى انصارى محدث بود و در حرمين حديث مىگفت . وى در سال 772 درگذشت . ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل على زرندى ) .
عبد الرحيم بن حسن بن على اسنوى شافعى ملقب به جمال الدين در اسنا متولد شد . وى فقيه ، اصولى و عالم به عربيت بود . سپس به سال 721 به قاهره آمد و رياست شافعيان و ولايت حسبهء وكالت بيت المال يافت . وى به سال 704 متولد و به سال 772 درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل عبد الرحيم ) .
احمد بن على عبد الكافى ملقب به بهاء الدين ، اديب و قاضى متعبد متقى مثل پدرش از افاضل وقت خود بود . مدتى در شام قضاوت كرد ، عاقبت در مكه مقيم شد و به سال 773 هجرى بدانجا در سن 54 سالگى درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل سبكى ) .
عماد الدين ابو الفداء اسماعيل بن كثير قرشى بصروى ( منسوب به بصرى ) شافعى از پيروان ابن تيميه . مولد او در 701 به دمشق و وفاتش به 774 بوده است . در دمشق كسب علم و استماع حديث كرده و در 748 به مسجد ام صالح و سپس در اشرفيه درس گفته است ( لغت نامهء دهخدا ، مادهء ابن كثير ) .
اورنوس بيك از بزرگترين امراى عثمانى متوفاى 820 ه . ق ( قاموس الاعلام ، ذيل اورنوس بيك ) .
محيى الدين عبد القادر بن ابى الوفا محمد بن نصر الله بن سالم قرشى مصرى حنفى از مشاهير فقهاى حنفيهء قرن هشتم هجرت كه در تحصيل فقه اهتمام تمام داشته تا آن كه از متمهرين آن علم شريف شدى و بناى تدريس و فتوا گذاشته و از مشايخ وقت استماع حديث نموده و اجازه داشته است . ولادتش در شعبان سال 696 و وفاتش در ربيع الاول 775 اتفاق افتاده است . از كتب مهم او الجواهر المضيئة فى طبقات الحنفية است كه در حيدر آباد دكن چاپ شده ( ريحانة الادب ، مادهء محيى الدين ) .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 436
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٤٣٦