و يائيهء او مشهور است ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابن شداد حلبى بهاء الدين ابو المحاسن يوسف بن رافع موصلى فقيه شافعى و مورخ . دانش فقه و جز آن در بغداد بياموخت و زمانى در موصل حلقهء تدريس داشت . آنگاه كه از زيارت خانه بازمىگشت صلاح الدين ايوبى به دمشق قضاى عسكر بيت المقدس به دو تفويض كرد و او مدرسههاى چند بساخت و املاكى بر آن وقف كرد . مولد او 539 به موصل و وفات در 632 بوده است و از خاندان بنى شداد است و شداد جد مادرى او است . ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابو حفص عمر بن محمد بن طاهر اندكانى فرغانى صوفى . لغت نامهء دهخدا به نقل از لباب الانساب فوت وى را در 545 ه . ق نوشته است .
ابو خطاب ابن دحيه بن عمر بن حسن بن جميل الكلبى السبتى الاندلسى ملقب به ذى النسبين اديب لغوى و محدث . مولد او اندلس به سال 587 بود و وجه تلقيب او به ذى النسبين آن است كه از طرف مادر به حسين بن على بن ابى طالب عليه السّلام و از سوى پدر به دحيهء كلبى صحابى مىپيوست . در سنهء 633 بدرود زندگى گفت ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابو الربيع كلاعى سليمان بن موسى بن سالم بن حسان الكلاعى الحميرى مكنى به ابو الربيع ( 565 تا 634 ) .
آل باوند يا باونديان سلسلهاى از امراى محلى مازندران هستند كه سه شاخه از آنها به نامهاى كايوسيه و اصفهبدان و كينه خواريه تقريبا به طور متوالى و رويهم رفته نزديك هفتصد سال يعنى از حدود سنهء 45 ه . ق تا 750 ه . ق در طبرستان فرمانروائى كردهاند . . . اما كينه خواريه ( طبقهء ثالثهء باونديه ) كه بعد از مغول و غالبا به عنوان عمال و دست نشاندگان آنها از سنهء 635 تا 750 ه . ق در طبرستان حكومت كردهاند نسب خود را به شاخهء اصفهبدان آل باوند مىرسانيدهاند . اولين امير از اين شاخهء باونديان حسام الدوله اردشير بن كينخوار بوده است كه بعد از هرج و مرجى ممتد از جانب مردم به امارت طبرستان انتخاب شد ( 635 ) و مركز حكومت را از سارى به آمل منتقل نمود و در عهد او مغول بر طبرستان استيلا يافت . بعد از او پسرش شمس الملوك محمد بن اردشير امارت يافت كه در 663 به امر اباقاخان كشته شد و بعد
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 388
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣٨٨