ملك المعظم شرف الدين عيسى بن محمد العادل بن ايوب ( 576 تا 624 ) از ملوك ايوبى شام است . فرمانروائى شجاع و خردمند و دورانديش و عالم به عربيت و فقه بود و با علما مناظره و مباحثه مىكرد . كتابى نوشته به نام « السهم المصيب فى الرد على ابى بكر الخطيب » كه در آن از مذهب ابو حنيفه دفاع كرده است . وى در قلعهء دمشق درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ملك . . . )
بنى رسول يا آل رسول يا رسوليان در سلطنت يمن جانشين ايوبيان گرديدند و از حضرموت تا مكه را تحت امر خود آوردند و قريب دو قرن ( از 626 تا 858 ) فرمانروائى داشتند ( طبقات سلاطين اسلام ، ص 88 ) .
ياقوت بن عبد الله الرومى ( م 622 ه ) ابو الدر ، ملقب به « مهذّب الدين » شاعر اهل بغداد كه در همين شهر درگذشت . او غلام ابو منصور جيلى تاجر بود و در مدرسهء نظاميه دانش اندوخت .
مىخواست نامش را به « عبد الرحمن » تغيير دهد ، اما نام نخستش يعنى « ياقوت » بر سر زبانها افتاد ( الاعلام ، ج 9 ، ص 157 ) .
سكاكى : ياقوت در معجم الادباء گويد : ابو يعقوب سكاكى از اهل خوارزم ، علامه و امام در عربيت و معانى و بيان و ادب و عروض و شعر و متكلم و فقيه و متفنن در علوم بسيار و يكى از افاضل عصر است كه آوازه و ذكر او به همه جا رسيده است . مولد او به سال 554 بود و كتاب « مفتاح العلوم » تصنيف كرد در دوازده علم . . . ( لغت نامهء دهخدا ) .
زين الدين ابو الحسن يحيى بن عبد المعطى بن عبد النور الزواوى مغربى حنفى يكى از ائمهء نحو و لغت ، مولد او به سال 564 بود . به مصر شد و در جامع عتيق به تعليم ادب پرداخت و در آنجا راتبه و وظيفهء مقرر داشت و تا آخر عمر يعنى سلخ ذيقعدهء 628 همين شغل ورزيد . قبر او نزديك تربت امام شافعى به قاهره است ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن معطى ) .
جعبر قلعهاى است در كنار فرات بين بالس و رقه نزديك صفين ( مراصد الاطلاع و معجم البلدان ) .
عبد اللطيف بن يوسف بن محمد بن على بغدادى معروف به « ابن اللباد » از فلاسفهء اسلام و
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 386
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣٨٦