ذكرى از اين شخص و كتاب او اين گونه مىكند : و شرحه حسام الدين على بن احمد المكى الرازى و سماه « خلاصة الدلائل فى تنقيح المسائل » و توفى سنة 598 ثمان و تسعين و خمس مائه و هو شرح مفيد مختصر نافع . . . ( كشف الظنون ، ص 1632 ) .
احمد بن محمد بن محمود بن سعيد الغزنوى الكاشانى الحنفى : فقيه و اصولى كه به سال 593 در حلب درگذشت . « المقدمة الغزنوية فى فروع الفقه الحنبلى » از كتابهاى اوست ( معجم المؤلفين ، ج 2 ، ص 156 ) .
ابراهيم بن منصور بن المسلم العراقى المصرى ( ابو اسحاق ) فقيه شافعى ، امام و خطيب مسجد جامع كهن مصر كه به سال 510 در مصر زاده شد و به عراق رفت و در 11 جمادى الاولى 596 از دنيا رفت ( معجم المؤلفين ، ج 1 ، ص 116 ) .
عبد الرحيم بن على بن سعيد اللخمى معروف به قاضى فاضل ( 529 تا 596 ه ) وزير و نويسندهاى بزرگ بود كه در عسقلان زاده شد و سپس به اسكندريه و قاهره رفت و در قاهره درگذشت . وى وزير سلطان صلاح الدين بود و پس از او به خدمت هيچ كس در نيامد ( الاعلام زركلى ، ج 4 ، ص 121 ) .
ابن جوزى ابو الفرج عبد الرحمان بن على ابو الفضائل جمال الدين بغدادى از علماى فقه و حديث . مولد او بغداد به سال 508 و به همان شهر در 597 وفات كرده است . او را در فنون مختلفه بيش از صد كتاب است ( لغت نامهء دهخدا ) .
عماد الدين محمد اصفهانى معروف به عماد كاتب ( 519 تا 597 ه . ق ) نويسندهء معروف و اديب برجستهء قرن ششم در اصفهان متولد شد و در همين شهر نيز نشأت يافت . در جوانى به بغداد رفت و در مدرسهء نظاميه به آموختن علم پرداخت و در فقه شافعى و فنون ادب و شعر سرآمد شد سپس در شعبان 562 به دمشق رفت و به سلطان نور الدين محمود زنگى پيوست و متصدى ديوان انشاء وى گرديد . وى به هر دو زبان فارسى و عربى مىنوشت . بعد از مرگ نور الدين ، پسرش الملك الصالح اسماعيل فرمانروائى يافت و او كه جوانى اندك سال بود تحت تأثير سعايتهاى دشمنان عماد كار را بر او تنگ كرد و عماد ناگزير دمشق را ترك گفته به موصل
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 376
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣٧٦