نور الدين محمود بن زنگى اولين نفر از اتابكان شام است و از 541 تا 569 حكم رانده ( لغت نامهء دهخدا ) .
الحسين بن على بن احمد البغدادى سبط الخياط ( 458 تا 541 ه . ق ) محدّث مورد اطمينان و معلّم قرائات بود كه در 22 ربيع الآخر درگذشت ( معجم المؤلفين ، ج 4 ، ص 27 ) .
ابن شجرى شريف ابو السعادات هبة الله بن على حسنى بغدادى ( 450 تا 542 ه . ق ) اديب نحوى . چندى در كرخ نقيب علويين بود ( لغت نامهء دهخدا ) .
سلغريان يا اتابكان فارس عنوان سلسلهاى از امراى ترك نژاد فارس است كه از 543 تا 686 در ولايت فارس حكومت كردهاند . حكومت اتابكان فارس در اوايل تحت نفوذ سلاجقه بود و بعد تحت نفوذ خوارزمشاهيان درآمد و در اواخر امراى اين سلسله مطيع ايلخانيان مغول بودند ( دائرة المعارف فارسى ) .
افتخار الدين طاهر بن احمد بن عبد الرشيد البخارى ( 482 تا 542 ه . ق ) فقيه و از بزرگان حنفيهء اهل بخارا بود . « خلاصة الفتاوى » از اوست ( الاعلام ، ج 3 ، ص 318 ) .
ابو بكر احمد بن حسين ارجانى قاضى تستر . وى از افاضل عصر خويش و مليح الشعر و رقيق الطبع بود . در تستر در حدود سنهء 540 درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ) .
حافظ لدين الله ابو الميمون عبد المجيد يازدهمين خليفه فاطمى مصر و نوهء مستنصر خليفه بود . پس از كشته شدن خليفه آمر به احكام الله در 524 به دست نزاريه ، حافظ نايب السلطنه شد و در 525 به خلافت نشست . وزير ارمنى خود « يانس » را مسموم كرد و حكومت را خود به دست گرفت . پس از چندى پسرش حسن قدرت يافت . حسن مردى شديد العمل و رفتارش حتى نسبت به پدرش موهن بود . سرانجام حافظ تحت فشار لشكريان ، حسن را به واسطهء طبيب مسيحى وى مسموم كرد و در 529 بهرام نام ارمنى را وزارت داد . استيلاى مردى مسيحى با القاب « سيف الاسلام » و « تاج الدوله » بر امور ، وضعى در هم پيچيده پديد آورد و سرانجام بهرام وزير ناچار از قاهره گريخت . حافظ در ميان آشفتگى و غوغا درگذشت ( دائرة المعارف فارسى ) .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 360
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣٦٠