ابو المعالى عبد الملك بن عبد الله جوينى فقيه شافعى از مردم نيشابور بود . مولد او به سال 419 به نيشابور و وفات وى به سال 478 به همان شهر بود . او يكى از بزرگان مذهب شافعيه است و وى را اعلم متأخرين شمردهاند . چهار سال به مكه مجاور بود و چندى نيز در مدينه اقامت گزيد . در اوايل دولت الب ارسلان به نيشابور بازگشت و نظام الملك مدرسهء نظاميهء نيشابور را براى او ساخت و اوقاف آن مدرسه به وى واگذاشت . جوينى سى سال در نيشابور به تدريس و تصنيف گذرانيد و در يكى از قراى نيشابور درگذشت . جسد او را در خانهء وى به شهر به خاك سپردند و پس از چند سال ديگر به كربلا نقل كردند ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابو المعالى و نيز امام الحرمين ) .
در رجب همين سال ، قاضى القضاة ، ابو عبد الله حسين بن محمد بن ابراهيم دامغانى درگذشت . وى در سال 398 زاده شده بود و از بزرگترين ياران قاضى ابو الطيب طبرى بود ( كامل ابن اثير ، وقايع سال 478 ) .
زلاقه سرزمينى در اندلس و نزديك قرطبه است كه در آن نبردى ميان يوسف بن تاشفين ، امير مسلمانان و آلفونس ، امير فرنگيان درگرفت ( معجم البلدان ) .
ابو الحسن على بن فضال بن على المجاشعى القيروانى الفرزدقى ( م 479 ) . تاريخدان ، لغوى ، اديب و مفسر اهل قيروان كه در بغداد ساكن شد و به نظام الملك پيوست از آنجا كه نسبش به فرزدق شاعر مىرسد به فرزدقى شهرت يافت . در بغداد درگذشت ( الاعلام ، ج 5 ، ص 135 ) .
بنى آق سنقر مقصود سلسلهء آل زنگى و اتابكان موصل و شام و جزيره است . اتابك آق سنقر در زمان سلطان محمود سلجوقى امارت بغداد يافت و به امر سلطان ، همت به قطع دست صليبيهاى فرنگ و استخلاص حلب از محاصرهء آنها گماشت . در بازگشت به موصل در مسجد جامع آن ولايت به دست فدائيان اسماعيليه مقتول شد و پسرش عماد الدين زنگى به جاى او نشست و پس از او اعقاب وى . اين سلسله تا حدود 648 در موصل و سنجار و جزيره و شام حكومت كردند ( دائرة المعارف فارسى و طبقات سلاطين اسلام ، ص 143 ) .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 341
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٣٤١