( 75 )
( قالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لِلَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِمَنْ آمَنَ مِنْهُمْ أَ تَعْلَمُونَ أَنَّ صالِحاً مُرْسَلٌ مِنْ رَبِّهِ قالُوا إِنَّا بِما أُرْسِلَ بِهِ مُؤْمِنُونَ )
: ( بزرگان قوم صالح كه گردنكشى و تكبر نموده بودند به كسانى كه مستضعف بوده و ايمان آورده بودند ، گفتند : شما چه مىدانيد كه صالح فرستادهاى از جانب خداى خويش است ، آنها گفتند :
ما به آنچه كه او را براى ابلاغ آن فرستادهاند مؤمنيم ) ، اين آيه گوياى آنست كه تنها مستضعفين قوم صالح به او ايمان آورده بودند و هيچ يك از مستكبران به او نگرويده بود و لذا اين گروه گردنكش به مؤمنان مستضعف مىگويند ، آيا شما مىدانيد كه صالح فرستادهء خداست ؟ مؤمنان در جواب مىگويند : بله ، ما به او آنچه از جانب خدا آورده ايمان داريم .
( 76 )
( قالَ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا إِنَّا بِالَّذِي آمَنْتُمْ بِهِ كافِرُونَ )
: ( مستكبران و گردنكشان گفتند : ما به آنچه شما به آن ايمان آوردهايد كافر هستيم ) ، پس آنها به طور كلى منكر رسالت و پيامبرى صالح عليه السّلام و نيز منكر صاحب رسالت يعنى خداى متعال شدند .
( 77 )
( فَعَقَرُوا النَّاقَةَ وَ عَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ وَ قالُوا يا صالِحُ ائْتِنا بِما تَعِدُنا إِنْ كُنْتَ مِنَ الْمُرْسَلِينَ )
: ( پس شتر را كشتند و از امر پروردگارشان سرپيچى نمودند و گفتند : اى صالح اگر تو پيامبرى ، عذابى را كه به ما وعده مىدهى بياور ) ، ( عقر ) به معناى قطع دست و پا و نيز به معناى نحر و كشتن شتر است و ( عتو ) به معناى تمردّ و سرپيچى است و چون با لفظ ( عن ) متعدى شده متضمن سرپيچى از روى استكبار مىباشد ، و اينها از روى استكبار و استهزاء و به منظور تعجيز صالح عليه السّلام گفتند : اگر راست مىگويى كه پيامبر هستى پس عذابى را كه مىگويى بر ما نازل كن و اين سخن گوياى تمسخر و تكذيب آنها نسبت به پيامبر و رسالت اوست .
( 78 )
( فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دارِهِمْ جاثِمِينَ ) *
: ( پس دچار زلزلهاى شدند و در خانههايشان بىجان گشتند ) ، ( رجفة ) به معناى لرزيدن و اضطراب شديد است و