( 43 )
( وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلًا قُلْ كَفى بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ )
: ( و كسانى كه كفر ورزيدند ، مىگويند تو پيامبر نيستى ، بگو : خدا و آنكس كه علم كتاب نزد اوست براى گواهى ميان من و شما كفايت مىكند ) ، ظاهرا كفّار به سبب اينكه از آمدن معجزهاى غير از قرآن مأيوس شدند ، لا جرم اصل رسالت را انكار كردند و خطاب به رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم گفتند : تو اصلا پيامبر نيستى ! لذا خداوند به پيامبر خود امر مىكند كه در جواب آنها بگويد ، خداوند و كسى كه علم كتاب نزد اوست براى شهادت ميان من و شما كافيست ، اين جمله استشهاد به خداى سبحان است كه خود ولىّ امر رسالت است و شهادت در اينجا شهادت تأديه است ( يعنى اداى شهادت ) نه شهادت تحمّل ، به تنهايى ( يعنى اينكه خداوند اين امر را بداند ) زيرا امثال جمله
( إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ )
« 1 » ، ( بدرستى كه تو از پيامبران بوده و بر طريق مستقيم قرار دارى ) ، مكرّر در قرآن كريم آمده است و معجزه بودن قرآن بديهى است و شامل شدن آن بر تصديق رسالت نيز ضروريست و شهادت ادا همين است كه شاهد بر مبناى علم ضرورى شهادت دهد و امّا در خصوص
( وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ )
بعضى گفتهاند ، مراد از ( كتاب ) لوح محفوظ است كه در اين صورت مصداق اين جمله هم خداى سبحان خواهد بود و بعضى ديگر گفتهاند مراد از ( كتاب ) تورات و انجيل مىباشد ، يعنى خدا و علماى اهل كتاب براى شهادت بين ما كفايت مىكند و بعضى گفتهاند مراد از ( كتاب ) قرآن كريم است و هر كس به قرآن علم داشته باشد مورد نظر آيه است ، به اين ترتيب شخص مورد نظر كسى است كه به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم ايمان آورده و نسبت به قرآن علم دارد و مطابق روايات صحيحه نقل شده كه اين آيه شريفه در حق حضرت على عليه السّلام نازل شده و اصولا اگر اين عبارت بر شخصى از گروندگان به رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم منطبق گردد ، هر آينه آن شخص حضرت على عليه السّلام خواهد بود كه به شهادت
هامش
( 1 ) - سوره يس ، آيه 2 .