و آنگاه مىفرمايد ، اين قرآن كتابيست كه آياتش با هم ارتباط دارند به نحوى كه همهء آنها به امر واحد بسيطى باز مىگردند ، يعنى على رغم اختلاف مضامين و متفاوت بودن مقاصد ، هدف همه آنها توحيد خداوند است و توحيد چون روحيست كه در همه آيات قرآن جريان دارد و آنگاه از جنبهء ديگر بين آيات و اجزاء متصّل آن تفاوت و فصل ايجاد شده تا هر يك بر مقصود و حكم معينى دلالت نمايند ، پس تمامى اين آيات قرآنى ، يك جهت وحدت و بساطت دارد و يك جهت كثرّت و تركّب و اين قرآن از ناحيهء خداوندى نازل شده كه اوّلا ( حكيم ) است ، يعنى در صنع او اتقان و احكام وجود دارد و ثانيا ( خبير ) است ، يعنى به جزئيات احوال موجودات و امور هستى و مصالح آنها آگاه و با خبر مىباشد .
( 2 )
( أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ إِنَّنِي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ وَ بَشِيرٌ )
: ( ( و آن غرض واحد ) اين است كه جز خدا را نپرستيد ، كه همانا من از ناحيهء او بيم دهنده و بشارت دهندهاى براى شما هستم ) ، در اين آيه غرض واحد از آيات قرآنى بيان مىشود كه همان توحيد خداوند متعال مىباشد و با اين كلام مردم را به يكتا پرستى دعوت نموده و آنها را از عبادت ساير معبودها و شركاى فرضى خداوند منع كرده و عبادت را تنها منحصر و مقصور در اللّه تعالى مىنمايد و آنگاه از زبان رسول گراميش مىفرمايد : من بشارت دهنده و ترسانندهاى از جانب همان خداى واحد هستم ، يعنى بشارت و انذار هم به توحيد باز مىگردند .
( 3 )
( وَ أَنِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ يُمَتِّعْكُمْ مَتاعاً حَسَناً إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى وَ يُؤْتِ كُلَّ ذِي فَضْلٍ فَضْلَهُ وَ إِنْ تَوَلَّوْا فَإِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ كَبِيرٍ )
: ( و اينكه از پروردگارتان طلب آمرزش كنيد و آنگاه بسوى او باز گرديد تا شما را براى مدتّى معيّن از بهرهاى نيكو بهرهمند سازد و به هر صاحب كرمى آنچه از فضل و كرم كه استحقاقش را دارد بدهد ، و اگر روى گردانيد ، پس من براستى از عذاب روزى عظيم بر شما بيمناكم ) ، آنگاه در ادامهء بيان كلام رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد : غرض از نزول اين قرآن و